Яке аз сифатҳои иблис рӯҳафтодагии ӯст. Яъне иблис рӯҳафтода ва маҳзун аст. Ӯ махлуқест, ки аз Худо умед…

Яке аз сифатҳои иблис рӯҳафтодагии ӯст. Яъне иблис рӯҳафтода ва маҳзун аст. Ӯ махлуқест, ки аз Худо умед буридааст ва ба дӯзах розӣ шудааст. Андешаи «ба ман фарқ надорад» аз они ӯст. Маҳз дар одаме, ки иблис аз роҳ задааст, рӯҳафтодагӣ ва бадбинӣ ғолиб меояд. Одами рӯҳафтода аз фардо равшанӣ намебинад. Аз ҳамаи ҳодисаҳо танҳо фоҷиа ва азоб меҷӯяд. Одами некбин бошад, ҳамеша дар осонӣ ва шодӣ, фараҳ ва нишот аст. Худо писанд мекунад, ки инсон рӯҳафтода набошад, балки болидаруҳ бошад. Подшоҳ онҳоеро дӯст медорад, ки аз ӯ умедворанд, на онҳоеро, ки умед буридаанд. Аз ҳар гуна ҳолат чӣ тавр некӣ ёфтан мумкин аст? Агар беморӣ ояд, метавон шод шуд, ки барои дуо кардан шароит фароҳам омад, зеро дуои бемор қабул аст. Агар аз зердастон итоатнокунӣ сар занад ва аз ин дил озурда гардад, метавон дар бораи каффорати гуноҳҳо андешид. Агар наздикон, дӯстон тарк кунанд, хиёнат кунанд, сазовор аст, ки инсон шукр гӯяд, ки асли онҳо ошкор шуд ва аз ба бағал гирифтани хоинон халос ёфт; инчунин, аз онҳо нафрат накарда, бояд онҳоро ба миёни миллионҳо одамоне, ки пештар ва ҳоло намешиносад, ҳамроҳ карда фиристод – бояд ба фикре омад, ки чунин одам ба ман бегона аст, ӯро ёд накард, тамоман фаромӯш кард. Агар дар ризқ мушкил ҳис кунад, бояд бо гуфтани «ризқро Худоям кафил аст» аз таҳи дил дуо карда, илтиҷо кунад, ки роҳ нишон диҳад. Одатан, бо бефаросатон, разилон ва ҷоҳилон дучор омадан мумкин аст, набояд онҳоро ғайбат кард, балки бояд бо дур истодан аз онҳо худро нигоҳ дошт ва ба онҳо бо назари раҳмат нигарист. Агар одам худро аз дигарон баланд нагузорад, осуда зиндагӣ мекунад. Агар манзили рафтанашро ба ёд дошта бошад, ором роҳ меравад. Аз ҳама асосӣ, агар худро аз пургӯӣ боздорад, ҳаёташ хеле ором мегузарад. Шояд инсон гуноҳони кабира кардааст. Агар онҳоро ба ёд орад, дунё дар чашмаш торик мешавад – беҳтар аст, ки фавран истиғфору тавба кунад ва дар ҳамон лаҳза ин суханонро аз таҳи дил гӯяд, рӯҳ сабук мешавад, хатоҳо мисли санг ӯро ба ботлоқи зулмат ғарқ намекунанд. Дар ҳаёт ҳама чиз осон аст; дар шабакаи иҷтимоӣ мо як лаҳзаи одамонро мебинем, онҳо ҳам ғам мехӯранд; онҳо ҳам дардҳои бисёр доранд; агар диққат карда шавад, тамошоҳои онҳо хеле хандаовар аст. Дар хилват бо ризқи ҳалол ва бо одамони содиқ ҳаловат бурда зистан зебост. Осудагӣ мисли дарёи чуқур қудрати бузург мебахшад, ба осудагии худ фахр накардан нишонаи мусбат аст. Ба одамон, ба ҳайвонот бо чашми раҳмат нигаристан; озори ҷоҳилонро ба дил роҳ надодан; аз давраи сангдилон дур гурехтан; одамонро маломат накардан калиди сакинат аст. Касе, ки ба ҳеҷ кас часпида намегирад, ғолиб меояд – ҳар кӣ хоҳад, бимонад, ҳар кӣ нахоҳад, биравад. Ба мондагон ғамхор бош, рафтагонро фаромӯш карданӣ шав. Ҳаёт хеле хуб аст, зистан кори хеле маъқул аст. Касе, ки ғам мехӯрад, ки дар олам гуноҳ зиёд шуд, бигзор худашро ислоҳ кунад, аз гуноҳҳо худро нигоҳ дорад, ба Худо гирякунон тазарру намояд, ҳамин басанда аст. Дар ҳаққи мардум дуо кардан, амалҳои хайрро иддао накардан, ман, ман, ман гуфта худнамоӣ накардан тарзи зебост. Воқеан, касе, ки кор-кор-кор гуфта ғулом нашудааст, озод аст. Одами ҳур ва озод як қисми рӯз кор мекунад, як қисмаш истироҳат мекунад, як қисмаш ибодат мекунад. Мақсад аз кор танҳо сабаби ризқ сохтан аст, на ин ки кор гуфта ба касе ё ба худи кор ғулом шудан. Агар одамон ба мо диққат накунанд, чӣ мешавад? Маҷбур нестанд. Агар ёрӣ надиҳанд, чӣ мешавад? Маҷбур нестанд. Агар мо диққат кунем, ёрӣ диҳем, кифоя аст. Насиҳат ба касе, ки аз ҳаёт таълим нагирифтааст ва ниёз ба таълимро ҳис намекунад – ба гӯши кар танбӯр навохтан аст-ку. Бигзор ба ҳамаамон некбинӣ, кушодадилӣ, табассум ва муҳаббат ёр бошад! Ҷумъаатон муборак, азизонам!