Охир

Охир 👉 Ибтидо

Ба наздикӣ диссертатсия ҳимоя карда, дараҷаи илмии доктори фалсафа аз рӯи илмҳои филологиро гирифтам. Дар натиҷа ҳамаи навгониҳо ва ислоҳоти соҳаи илмро мебинам. Бузургтарин ислоҳот дар ин ҷо – барои ҳар инсони боистеъдод кушода шудани роҳ ба илм; ба ҳар кас додани имконияти баёни фикри худ; дастгирӣ ёфтани аҳли илм – ман инҳоро мебинам ва дар дохили ҳамин ҳодисаҳо ҳастам. Барои ҳар инсоне, ки мегӯяд илм мекунам, кашфиёт мекунам, дар осмони илм ситора шуда медурахшам, дарҳо кушодаанд. Одами соҳибилм азиз мегардад. Онҳое, ки илмашон нопурра аст, шояд, албатта, нолиш карда гарданд. Сарвари давлат агар дар кишвар беадолатии хурде бинад ҳам, хомӯш наистодааст. Ба заррае зулм розӣ намешавад. Ҳеҷ як муроҷиат дар ҳаво намемонад. Ҳар ҳолат омӯхта мешавад, мувофиқи ҳуҷҷатҳо ва далелҳо таҳлил мегардад; Президент бо беҳтарин усулҳо ва роҳҳо барои пурқудрат сохтани кишвар, розӣ кардани мардум, ошкор сохтани истеъдоди халқ ва дар тамоми ҷаҳон ёфтани ҷойгоҳи худамон мубориза мебарад. Ҷиҳати дигаре, ки ман корҳои Президентро мушоҳида карда дидам, ин аст, ки ин инсон шитоб намекунад, дар ҷазо додан ғазаб намекунад ва ба ҳар фарзанди халқамон падарвор мураббигӣ мекунад: “Фаҳмонед, омӯзонед, ба роҳи рост дарояд, гумроҳ нашавад!” яъне овехтан, буридан, зиндонӣ кардан не, роҳ ба дилаш ёб, розӣ кун, бо некӣ ҳал кун. Аз соли 2016 то имрӯз – дар давоми 10 сол боз як насл ба ҳаёти калон ворид мешавад. Кӯдакони даҳсола бист сола шуданд. Имрӯз мо дар онҳо тарсу даҳшатро намебинем. Дар онҳо рӯҳи озодро мебинем. Устодони шоҳмот Ҷавоҳир Синдоров, Нодирбек Абдусатторов; Абдуқодир Ҳусанов, ки дар Англия футбол бозӣ мекунад, ва футболбозони мо, ки ба мусобиқаи ҷаҳонӣ роҳ ёфтанд, ба гумонам, маҳсули ҳамин озодианд. Ин озодиро мо дар ҳама ҷабҳаҳо мебинем, танҳо бо ақл ва тадбир истифода бурдан аз он масъалаи шахсист. Саҳнаи ҷаҳон ором нест. Фоҷиаи Шарқи Наздик, зиддиятҳои байни давлатҳои бузург ба ҳама равшан намоён аст. Вале Шавкат Мирзиёев бо назару равишҳои оқилона, ҷасурона ва хирадмандонаи худ барои ҳифзи мавқеи Ӯзбекистон, балки боз ҳам баландтар бардоштани он мубориза мебарад. Муҳимтар аз ҳама, дар ҳоле ки ҷаҳон ба гирдоби ҷангҳо кашида мешавад, дар ин ҷо кишвар ва халқро ба ин ҷангҳои беадолатона ва бефоида омехта накарда, нигоҳ доштани сулҳу офият ҳамчун пирӯзие зоҳир мешавад, ки аз пирӯзии бо ворид шудан ба ҷанг ба даст омада бузургтар аст. Зеро ҷанг хунҳоро мерезад, хонаҳоро месӯзонад, ба зулм дар мекушояд, ҳаловати илму ирфон, ибодату тоатро нест мекунад.. Ба Ӯзбекистон рӯҳи озод баргашт. Халқи мо як вақтҳо ҳатто дар хоб ҳам дида наметавонист, ки рӯзе чунин рӯзҳо фаро мерасанд. Аммо имрӯз ҳамааш ба ҳақиқат табдил меёбад. Маълум мешавад, ки зиёд шудани неъмат бо шукр кардан будааст. Маълум мешавад, ки барои ҳифзи ин неъмат ва некиҳо ҳар инсон бояд аз сидқи дил шукр кунад. Яъне дуо кардан дар ҳаққи сабабгори некиҳо; аз сидқи дил иҷро кардани вазифаи худ; кӯшиш барои афзудани илму маърифати худ, одилу инсофдор буда ба одамон некӣ кардан; эътибор надодан ба гапҳои нодаркор, ғайбат ва бӯҳтонҳо – ана инҳо аз таҷаллиёти шукранд. Махсусан, ба мақсад мувофиқ аст, ки аҳли илм ва зиёиён дар ин бора ба халқамон бо сухан, бо нутқу баромадҳои зебо, бо мисолҳои аниқ ва ҳаётӣ ҳақиқатҳоро фаҳмонанд ва маърифат паҳн кунанд. Ин хидмати бузурге дар роҳи ҳифзи пешрафт ва сулҳу оромӣ ба шумор меравад.

Акром МАЛИК, доктори фалсафа аз рӯи илмҳои филологӣ, ходими илмии Тадқиқоти иҷтимоию маънавӣ