Соли 2017, рӯзи 13 январ суд шуд, судя бо таассуф ба ман 6 сол ҳукми зиндон дод. Баъд аз он, дар аввали моҳи…

👉 Ибтидо

Соли 2017, рӯзи 13 январ суд шуд, судя бо таассуф ба ман 6 сол ҳукми зиндон дод. Баъд аз он, дар аввали моҳи март маро ба зиндони шаҳри Навоӣ бурданд. Соли 2016, рӯзи 22 июл аз хона баромада ғоиб шудам. Бе ному нишон. Ҳеҷ кас намедонист, ки ман дар куҷо ҳастам. Ин ба маънои ҳақиқӣ рабудан буд. Одамрабоӣ. Ва имрӯз ҳама медонад, ки рабояндагон кӣ буданд. Ҳоли падару модарро тасаввур кунед. Соли 2017, 4 апрел. Агар хато накунам, чоршанбе буд. Бори аввал аҳли хонаам ба дидани ман ба зиндон омаданд. Модарам омад. Расо 7 моҳу 12 рӯз – тӯлонитарин муддате дар ҳаётам, ки модарам маро ва ман модарамро надида будем. Баъдтар модарам мегӯяд: “Шабу рӯз дар бораи ту фикр карда, аз гулӯям як қатра об, як луқма нон намегузашт; чунон бисёр фикр кардам, ки гуфтам: оё ман писаре бо номи Акром зода будам, оё чунин фарзанд доштам?.. Шабҳо дилам ба қафо кашида, бедор мешудам. Нафасам банд мешуд. Хавотир мешудам, ки шояд дар ҳамин вақт дар зиндон Акромро азоб медиҳанд... Шояд Акромро мезананд ва инҳо ба ман аён мешаванд...” Ман дар бораи модари худам мегӯям. Вале дар Ӯзбекистон ҳазорон чунин модарон буданд. Дар як вақт, шабу рӯз ҳазорон модарон, дар ҳоле ки фарзандонашон, фарзандони хонда, соҳибилм ва ибодатгарашон дар зиндон буданд, аз дарди дил бедор мешуданд. Ҳамаи онҳо дар кишани илоҷнопазирӣ ва чорасизӣ буданд ва ҷуз фарёди “Худоё!” роҳи дигаре надоштанд. Зеро дарҳои адолат баста, дарвозаҳои шафқат маҳкам баста буданд ва ҷавонмарде набуд, ки оҳи инсонро бишнавад. Шавкат Миромонович аз нахустин лаҳзаи ба даст гирифтани идораи ҳукумат ба як-як шикастани занҷирҳои зулм шурӯъ кард. Натиҷаи ин ҳодиса аз аввали тобистони соли 2017 дар зиндонҳо намоён шуд. Бе ворид шудан ба тафсилот гуфта метавонам, ки рӯзи 27 августи соли 2020 Президенти мо Фармонро дар бораи авфи як гурӯҳ маҳкумон имзо кард ва дар миёни авфшудагон номи ман ҳам буд. Аммо озод шудӣ, маънои онро надоштааст, ки акнун ид аст. Захмҳои зулм ва дардҳое, ки дар умқи вуҷудат ҷой гирифтаанд, туро ба аз ҳама чиз шубҳа кардан ва ба одамон бовар накардан мебаранд. Суханони неке, ки гуфта мешаванд, дурӯғ ва дом менамоянд. Яъне пайвастан ба ҳаёти озод ҳам раванди вазнин аст. Ин гӯё аз нав таваллуд шудан аст. Аммо Давлат маро танҳо нагузошт. Аз ҳар ҷиҳат дастгирӣ карданд. Барои он ки худро хуб ҳис кунам, барои он ки худро ба даст гирам, ёрӣ доданд. Агар хато кардам, боз бахшиданд; боз кӯшиданд маро ба роҳи рост равона кунанд. Ҳа, роҳи рост ва роҳи ботил аниқ аст, аммо дидан ва иқрор шудан ба он, бо дил тасдиқ кардани он масъалаи мураккаб аст. Инсон набояд аз роҳе, ки меравад, аз коре, ки мекунад, шубҳа кунад. Бояд бо имони комил боварӣ ҳосил кунад, ки ҳа, ман кори дуруст мекунам. Барои ин шарт аст, ки роҳ ва эътиқоди ӯ бо ҳамаи асосҳояш ба қоидаҳое, ки аз қадим тасдиқ ва қабул шудаанд, мувофиқ ояд. Падарам ҳамеша мегӯянд: “Мо аз Шавкат Миромонович қарздорем. Мо некиҳоеро, ки он кас пеш аз ҳама ба оилаи мо карданд, фаромӯш карда наметавонем. Ғайр аз ин, таърифу тавсифи хидматҳое, ки ба халқамон, ба кишварамон мекунанд, ғайриимкон аст. Мо бояд дар ҳаққи он кас шабу рӯз дуо кунем”. Шукри Худо, модари падарам – бибиамон ҳастанд, ки синнашон ба навад наздик шудааст. Он кас ҳам аз ҳар ду сухан яке дуо мекунанд: “Подшоҳамон саломат бошанд, ба бахти мо сиҳат бошанд, набераамро аз зиндон бароварда доданд, он кас валӣ будаанд”. Агар ба некӣ ва бағрикушодии Президентамон, ки танҳо ба шахси ман кардаанд, такя карда сухан гӯям, барои баъзеҳо якҷониба менамояд, вале ба сиёсате, ки он кас пеш мебаранд, назар афканда, чунин хулоса мебарорам: одамест, ки дурро мебинад; одамест, ки вазъиятро дуруст арзёбӣ мекунад; одами инсофдор ва диёнатдор; одамест, ки барои халқ ва Ватанаш ҷон медиҳад; одамест, ки муҳаббат ва эътимоди халқро ба даст оварда, дуои онро мегирад.

👉 Идома