Сабр
Чун ногаҳ бар сарат мусибат афтад,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Чун ногаҳ бар сарат мусибат афтад,Аз тиғи ғусса дил пора-пора.Онҳое, ки «дӯстам» гуфта мегаштанд, ғавғо бардоранд,Чӣ қадаранд онҳое, ки санги маломат андохтанд!«Худат гунаҳкорӣ!» «Худаш гунаҳкор!» –Дар ҳар гӯша ғайбатҳо пичир-пичир.«Беҳуда наафтод, албатта, айбе дорад!»Дар атрофат ҳазору як буҳтон мечархад.Ту бошад ҳайрон монда беҳол менигарӣ,Дар олам ҳамдарду ҳамдам намоён нест.Ғув-ғув, ув-ув қилу қоли гуногун,Ҳар кас аз шодӣ наъра мекашад.«Ин чӣ табаддул аст, ин чӣ инқилоб!» –Гуфта, масӯз, ғусса махӯр.Ниқоби зебо пинҳон карда буд,Қиёфаи аслии «дӯстон» ҳамин аст.Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.