Зиндагӣ
Рӯзе аҳбоб дилхуш ҷамъ омаданд,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Рӯзе аҳбоб дилхуш ҷамъ омаданд,Аз дилгириҳо суҳбат оростанд.Дилҳо монанди мурғ парвоз карданд,Абри ғализи уқубат пароканда шуд.Гардиш-гардиш меҳвари гуфторБа кирдори бандагон расид.Абраву астари асрор кушода шуд,Сухан ба оҳу зори ошиқон гузашт.Як аҳли ҳол гуфт: «Шодии ман ин аст –Ки барои ризои Парвардигорам кори савоб кунам.Аз ин кор ниҳоят дил ором мегардад,Аёзу зимистони сиёҳ ба баҳор мубаддал мешавад».Он гоҳ касе, ки аз ғусса ҷигараш кабоб буд,Гирён-гирён гуфт, сараш хаму фурӯ:«Амали хушу савоб аз ман чӣ ояд,Агар гуноҳ накунам, бас, ҳамон рӯзам ид аст…»Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.