Ҳикмат
Ҷавоне буд пурқувват, шуҷоъ,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Ҷавоне буд пурқувват, шуҷоъ,Хунаш ҷӯшида лабрез, дар худ намегунҷид.Гӯё дунё дар пояш таслим буд,Танбеҳҳо кор намекарданд, насиҳат намефаҳмид.Мехост, ки аз майи шону шӯҳрат нӯшад,Номаш бар забонҳо достон бошад.Аз ҳеҷ душман натарсад, аз оташҳо гузарад,Чун қаҳрамони ғолиб шарафи беҳад ёбад.Лашкарҳои бузургро ба ҷанг сарварӣ кунад,Дар миёни паҳлавонон сардор номида шавад!Бар ғанимон оташу аланга пошида,Тиғаш бешубҳа ба синаи душман халад!Лекин ба фикр рафт – ин осон нест,Ба ӯ дар тӯли роҳ устод лозим аст.То ба ӯ дардашро достон кунад,Ҳамрози ба андозаи ҷон наздик лозим аст.Шавқаш мисли баҳр туғён кард,Худо ӯро бо устоде вохӯронд.Фавран саволи ӯ чунин шуд:«Чӣ кунам, ки дунё комилан ба ман тобеъ шавад?»Устод валӣ буд – аз асрор огоҳ,Дилаш аз нурҳои ҳикмат баҳраманд.Бо табассум ба ҷавон дилхоҳ нигарист,Гуфт: «Гӯш кун, эй фарзанди доно!Забт кардани дунё кори мушкил нест,Бар ҷаҳон мустабид шудан амали хуш аст.Аммо пеш аз он як вазифа ҳаст,Яъне аввал як шартро иҷро кун!Чашматро тобеъ кун – бадхоҳона нанигарад,Бо лағв ба гӯш озор мадеҳ.Аз забонат ҳамеша огоҳ бош –Ғайбату дурӯғро ҳаргиз нагӯй.Ба танат амр кун – итоат кунад,Аз дилат як лаҳза ҳам ғофил мамон.Нафсатро як соат ҳам бе ҷилав магузор,Яъне бар худ подшоҳи комил бош!»Ҷавон ба устодаш эътимод карда,Худро бар зидди худ сафарбар кард.Солҳо мубориза қатъ нагашт, ҳайҳот,Хатар бетавақфу рӯз то рӯз авҷ гирифт.Рӯзе нафас рост карда сар бардошт,Донишвари хаста ба атроф чашм андохт.Лаҳзаҳо якдигарро таъқиб карда мегузаштанд,Ӯ бошад ба сухани ҳақ сар фуруд овард, иқрор шуд:«Агар инсон фармони инсониятро ба даст гирифта,Кори чашму дилро ҳал карда тавонад –Яъне ҳастии худро ба Ҳақ таслим кунад,Ин аз ҷаҳонгир шудан дар олам афзал аст!»Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.