Ҳикмат
Аллоҳ амр кард, ки эҳсон кун,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Аллоҳ амр кард, ки эҳсон кун,Ба бечорагону гуруснагон садақа деҳ.Агар инсон якдигарро такя дода назияд,Дар олами дунё наҷот мешавад магар?!Аммо фаромӯш макун, эй инсони азиз,Ҳар кор илме дорад, таҳсиле дорад.Агар илм наомӯхта кунӣ, пушаймон мехӯрӣ,Кори олимона такмиле дорад.Агар ҳимматат ҷӯш зада, ногаҳ дар дилатЭҳсон карданро мақсад созӣ,Аз ҳоли мискинон огоҳ шавиюДили онҳоро масъуд гардонӣ!Пеш аз ҳама ниятро тозаву соф кун,Бидон, ки ба амри Ҳақ маъмур мешавӣ!Бе таслими Ҳақ шудан, худат инсоф кун,Пур шудани дил аз сурур мумкин нест!Ба ибодату тоат камар мебандӣ,Ба саҷда холисона сар мениҳӣ.То амалҳоятро бод напарронад,Касе, ки амри Ҳақро иҷро накард, аз раҳмат дур аст!Акнун агар ба садақа омода шавӣ, меарзад,Акнун аз ёфтаат эҳсон кун.Аммо боз як сирри нозуке ҳаст,Нон бояд бо меҳнати худат ёфта шуда бошад!Пули касеро гирифта ба каси дигарДоданат на хизмат асту на ҳиммат!Ҷонатро, охир, ба оташ напарто,Ризқ ба банда аз Худо қисмат мешавад.Барои гуноҳи одами гунаҳкорЁрдамчӣ машав, эҳтиёт кун.Барои оҳу воҳи каси солиму боқувватХайрия макун, агар эҳтиёҷ гӯяд ҳам.Балки ба мардум назари зирак андоз,Пеш аз ҳама ҳоли олимонро бидон.Сипас ба ятимону сағирон ва бемороне,Ва ба мискини худоҷӯй садақа кун.Муҳтоҷи асл аслан эҳсон намехоҳад,Аҳволи бечораи асл хиҷил аст.Аз шикоят кардан аз ҳоли худ чунонШарм дошта, аз ҳаё забон мегазад.Акнун агар аз пули худат эҳсон додӣ,Орзу макун, ки одамон бидонанд.Агар ба одамон эълон кунӣ,Дигар бор надорад, агар тарозу баркашад.Яъне он кори ту беҳуда меравад,Зеро матлаби ту шӯҳрат будааст.Пас дар некӣ холис бош, то коратБа сабаби ихлосат назди Ҳақ мақбул ояд.Он чи дасти ростат дод, дасти чап надонад,Ба донистани мардум иҷозат мадеҳ.Ҳамеша дар эҳсону некӣ бош,Аммо сухани «Ман кардам!»-ро фаромӯш кун.Зеро Аллоҳ Раззоқ аст, туро восита кардаИн корро Худо ба ту раво дид.Дониста, ки соҳиби аслии кор кист,Чӣ гуна ситоишу офаринро талаб мекунӣ?!Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.