Зиндагӣ
Модоме ки инсон дар талотум зиндагӣ мекунад,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Модоме ки инсон дар талотум зиндагӣ мекунад,Воқеан, кори вақт талону тороҷ аст.Умри одамро пора-пора карда,Мебарад, аммо ҳамеша гурусна аст.Хулоса, одамизод дар талош зиндагӣ карда,Барои ҳифзи сарваташ ҷон мекашад.Ӯ медаваду мешитобад, фарёд мезанад,«Сарват» гуфта, тамоми қувваташро сарф мекунад.Шабу рӯз хонаашро посбонӣ мекунад,Хобашро барҳам зада, ба мошинаш парвона аст.Агар сухане дар бораи пул равад,Ҳар гуна риштаро канда мепартояд.Кошки ин сарватҳояш вафо мекарданд,Онҳо худро монанди фоҳиша медоранд –Зеботаринашон имрӯз дар оғӯши туст,Фардо дар бағри дигаре мехобанд.Пулу мошину хонаат аз даст рафта,Як бор ҳам сӯи ту нимнигоҳ намекунанд.Ту бошӣ, дар ҳоле ки ба нафасе зор гаштаӣ,Тамошо мекунӣ – ки ҳаёт чӣ гуна фиреб медиҳад.Бад-ин боис, сарватҳое биёб, ки ҳеҷ гоҳАз дастат намераванду хиёнатро намедонанд.Ҳар қадар ба онҳо харҷ кунӣ, исроф нест,Онҳоро ҳифз кун ва тавоф намо.Пеш аз ҳама имон бузургтарин сарват аст,Садоқату вафо – бебаҳо аст.Бовар давлати пурқудрати дасти туст,Дар ҳеҷ ҷо тарк намекунад, ҳамнафас меравад.Боз муҳаббат, ки, эй булҳавас,Сазовори дар даруни дил нигоҳ доштан аст.Агар инҳоро ганҷ дониста ҳифз кунӣ, бас,Бо ту ба охират рафтан омодаанд.Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.