Зиндагӣ
Ба ман нагӯед, ки дӯстат туро фурӯхт,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Ба ман нагӯед, ки дӯстат туро фурӯхт,Нагӯед, ки ҷигарбандат бӯҳтон паҳн кард.Ҳатто агар ба ин тани заиф тиғ халад,Ҳаргиз бовар намекунам, ташвиш махӯред.Агар ман дӯстеро фурӯхта бошам, ҳайҳот,Он гоҳ касе аз наздиконам маро ҳам мефурӯшад?!Дар мулки муҳаббат сидқ бунёд карда,Кадом ҷигарбандамро фаромӯш кардам, ё Раб?!Ҳамеша аз Ҳақ тавбаю истиғфор хостам,Ҳамеша сӯи солеҳон шитофтам, аё!Боварӣ дорам, ки ҳаргиз нонкӯрон барнамеояндАз миёни онҳое, ки ба бағрам фишурдам.Зеро зотҳои асил ҳамсуҳбатам гаштанд,Ягон ҳаромӣ назди ман наомад.Модоме ки ба меҳри мо шоҳид гаштаанд,Ҳеҷ гоҳ инкор карда рафта наметавонанд.Шояд кори тақдир маҷбур карда,Касе бо ашк дар чашм дур гардад.Аммо барои фаромӯш кардан қувваташ намерасад,Барои пурра канда шудан бардошт наёбад.Зеро оҳу нолаи қалби мороҲамеша Аллоҳи Афувв мешунавад.Ҳар кӣ пораи ин дилро дида бошад,Чӣ гуна ҷуръат кунад, ки адӯ шавад?!Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.