Ҳикмат
Аз худ марав, бо худат бош,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Аз худ марав, бо худат бош,Агар равӣ, ба худ омаданат авло.Корҳое кун, ки ба ту муносибанд,Ҳамеша ҳадди худро донистанат авло.Кӯшиш накун, ки бар улус масъул шавӣ,Нагӯ, ки роҳбарам, роҳро медонам.Худо нестӣ, эй бандаи бечора,Нагӯ, ки дурусттарин корро ман мекунам.Танҳо аҳли худро огоҳ кун —Кадом кор хуб аст, кадомаш бад.Ба дилҳои шикаста хайрхоҳ шуда,Худро аз офат саломат нигоҳ дор.Бар касе ҳукм кардан кориКасони нотавоне чун ману ту нест.Зотан, ягона матлаби ошиқон ин аст —Ки Парвардигорашон «бандаам» гӯяд, бас аст.Некиву бадии одамонро вогузор,Ҳар гӯсфанд аз пои худ овехта мешавад.Бигзор ҳамеша Ҳақ меҳрубони Ту бошад,Аз чароғи роҳи ҳидоят ҷудо машав.Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.