Ҳикмат
Рӯзе аз устод чунин савол шуд:
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Рӯзе аз устод чунин савол шуд:«Дар ин олам, бигӯед, хушбахт кадом зот?»Ҷавоб гуфт устод: «Равшан аст чун рӯз —Шукру ризо аст бахт ва ҳам наҷот.Ҳар кӣ аз ҳар неъмат шодон буда тавонад,Ҳар озмоише ояд, мамнун сар фуруд орад;Бешубҳа хушбахт аст ана ҳамин инсон,Чӣ аҷаб, агар сараш аз бахт ба осмонҳо расад!»Боз савол шуд:«Устод, ташаккур,Моро афв кунед, мо — беандоза густохем.Дар чашмони кӣ нур ёфт нашавад,Яъне бадбахт гашта, гумроҳ хонда шавад?»Устод гуфт: «Ҷавоб чун рӯз равшан аст:Ҳар кӣ шукр надорад ва исён кунад —Агарчи ҳаёт зебо, гулшани равшан аст,Бадбахт мемонад ана ҳамин инсон».Каме сукут карда, устоди комилБоз сухан гуфт: «Ҳамин аст субул.Аммо ҳар касе, ки ғофил бошад,Ин суханро ҳаргиз намекунад қабул».Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.