Имон
Пора-пора гашта пошида будам,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Пора-пора гашта пошида будам,Зарра-зарра ҷамъам карда меоӣ.Худамро хоидам, реза карда хӯрдам,Пеши рӯям ман гашта берун меоӣ.Нури офтобе, ки оламро пур кард,Ба кулбаи қалб дохил шуда наметавонад.Агар ақлу шуур одамро тарк кунад,Мисли маст ғавғо бардошта, ҳамеша саргардон гардад.Балки садоеро, ки аз лабонаш барояд,Гӯшаш нашунавад, идрок накунад.Мурғеро бо номи рӯҳ дар чангол фушурда,Сабаби азобро дарк карда натавонад.Аз дарун исёни нафси хоин беҳад,Аз берун шайтон ояд лашкарашро кашида.Дар қалъаи вуҷуд ақлу қалб фақатҲайрон ях карда монанд, рӯҳро озурда.Он гоҳ ногоҳ азони имдод садо дода,Ба рӯҳ хитоб ояд: «Такбири қомат!»Гӯё якбора тӯфони фитна ором гашта,Аз нав таваллуд мешавӣ сиҳату саломат.Ба қадамҳои оҳиста гӯш медиҳӣ,Якбора ҳамлаҳои берун ором мегарданд.Ақлу қалбро чашмаи осмонранг шуста,Шабҳои торик мисли субҳ гул кардан мегиранд.Аз фалак нурпошон фуруд ояд анбӯҳ —Фариштагон занҷирҳо дар даст гирифта.Заминро оҳиста фаро гирад сукунати вазнин,Иблисон занҷирбанд карда шаванд.Акнун танҳо ғавғои нафс монд,Танҳо нафс туғён кунад беадаб.Лек дар ҳоле ки аз берун ҳеҷ кумак наояд,Садои нафс оҳиста паст мешавад.Лек боз лутфи илоҳие ҳаст, аҷиб,Барои шикастани нафс силоҳ дода мешавад —Рӯзи дароз «Ё Ҳақ!» гӯён аз лаззат гузашта,Бо рӯза нафсро поймол мекунӣ.Ҳамлаҳое, ки шабу рӯз буданд, валлоҳ,Ором гашта, рӯҳат ороми сукун меёбад.Акнун аз Ҳақ наҷоту паноҳ пурсида,Мадади Ӯро гирифтан метавонӣ.Пора-пора гашта пошида будам,Шабу рӯз лахта-лахта хун фурӯ бурдам.Оғӯшатро васеъ кушода, табассумкунон омадӣ,Бо нур ба қалбам даромадӣ, Рамазон.Эй фурсати раҳмат, моҳи марҳамат,Рамазон, ки дарёи мағфират ҷӯшид!Ҷои омонии дилҳои хаста,Дар миёни дувоздаҳ моҳ худат султонӣ!Шоҳу гадоёнро ту ҷудо намекунӣ,Ҳеҷ касро аз ҳузурат ҳаргиз намеронӣ.Кулбаи ҳамаро баробар мунаввар мекунӣ,Аз ҳеҷ кас бе тавзеҳ гузашта намеравӣ.Агар хоҳад касе, шӯрбахт, нотавон,Ӯро ба дари тавба раҳнамун мекунӣ.Агар гиряд касе, ҷигархун,Дар нимароҳ ҳаргиз партофта намеравӣ.Бубахш, агар эҳтиромат карда натавонам,Афв кун, агар сазовори шаъни ту набошам.Аммо яқин бидон, ки ман банда, ҳар бор,Ба назди ту дар ҳоли мурдан тавба карда омадаам...Раббам, Туро шукр, шукри беадад —Моҳеро, ки дар ғуфрон печида, додаӣ.Вақте ки бандаат аз ҳоли худ нафрат кунад,«Пок шав» гуфта, ин ҷӯйи бузургро додаӣ.Мадад деҳ, бар нафсам ғолиб шавам,Мадад деҳ, мададатро як он қатъ макун.Ҳар лаҳза толиби дидорат гашта,Кошки Қуръон қалби ман мегашт...Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.