Имон
Кори ин оламро ислоҳ кардан мумкин нест,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Кори ин оламро ислоҳ кардан мумкин нест,Кори ҳеҷ одамро ислоҳ кардан мумкин нест.Агар як тарафашро бутун кунӣ, тарафи дигар дарз мебардорад,Синоати асрорро дарк кардан мумкин нест.Яъне банда соҳибу шоҳи ҳеҷ коре нест,Банда пуштибони бандаи дигар нест.Инсон гоҳо кори худро дида наметавонад,Ҳамин тавр, одамизод гувоҳи дил нест.Золимон бар сари зулманд, мазлумонро чора нест,Агар шамшери зулм чопад, маҳкумонро чора нест.Оҳу нолаат ба қалбат ягона дӯсту ёр аст,Ба худ ҳамроз шавад, мисли ту овора нест.Як тараф тамошобин, як тараф бепарвову хомӯш,Як тараф маломатгар – айбатро мегӯяд беист.Ба касе озорӣ, ба касе хору зорӣ,Парандагони таънаву дашном аз танат ҷои нишастан меҷӯянд.Ба касе ки ба ту тиғ халонд, ҳатто дилат тиғ халондан намехоҳад,Ба касе ки «ҳамрозам» гуфт, ҳатто дилат дил кушодан намехоҳад.Ҳоли дунёро дида, исрофи меҳрро дида,Ҳар чӣ дорӣ, дар дарун фурӯ бурда, ҳатто дилат лабрез шудан намехоҳад.Ба сангҳое, ки ба зиндаат партофта шуданд, маҳзун нигариста,Мехоҳӣ рӯзе мурдаатро бар дӯш гирифта равӣ.То ки ба ҷанозаат омада, аз вазнинии тобутатДӯши одамон дард накунад барои он.Ба рӯят хандида истода, аз пасат ғайбат мепошад,Агар ба сарат озмоиш ояд, ба қафо нанигариста мегурезад.На аз ӯҳдаи дӯстӣ, на аз ӯҳдаи душманӣ баромада,Ба сояат нигариста гашта, кафанатро ҳам мебурад.Кош, ту намебудию меомаданд боғу баҳорҳо,Зулмати шаб рафта, механдиданд субҳу наҳорҳо.Хор ба гул табдил ёфта, заҳр ба асал мубаддал мегашт,Нешҳо ба нӯш гашта, пур аз нур мешуданд саҳарҳо!Тани пажмурдаат, афсӯс, дар ин олам намеғунҷад,Чодари офатҳоро аз болои сарат ҳаргиз ҷамъ намекунад.Сангҳо меборад, жола меборад, аз чашмат ашк меборад,Вале як бор ҳам иштибоҳан ишқи покиза намеборад.Харобии дунё ба чашмам равшан гашт,Аз гули ғаму андӯҳ ҳаётам гулшан гашт.Дониста, ки инсонҳо забони инсонро намефаҳманд,Забон лолу ақл ҳайрон, хотир парешон гашт.Ҳеҷ дилро вайрон накарда зистан мақсади ман аст,Андӯҳу андешаҳо маснади музтариби ман аст.Дар баробари сурати ғафлату ҷаҳолатБа ҳоли худ нигариста, ҳар корам ҳасрати ман аст.Обод кардани дунё кори имконнопазир будааст – ҳақ,Гулзори муҳаббат – як хоби ширин будааст – ҳақ.Агар ҳавлии охиратро фаровон карда тавонам, бас,Рӯҳ – паррандаи ғамзадаест, ки дар қафаси тан маҳбус будааст, ҳақ!Ба Ту рӯ овардам, Худо, бе Ту танҳоям, бебахт,Агар Ту ёрӣ надиҳӣ, бе ваъдаам ва бе аҳд.Зикратро ризқам гардон, ба тоатат қувват деҳ,Бар Ту ситоишҳо бод, ҳамду санои бешумор!Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.