Ҳикмат
Агар одамон гӯянд олқишу офарин,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Агар одамон гӯянд олқишу офарин,Фирефта машав, мисли кӯдаке, ки хурӯсқанд мекад.Ҳар қадар ки ғурурона таъриф шунавӣ,Мадав, мисли кӯдаке, ки бар аспи чӯбин савор аст.Зотан, шӯҳрату обрӯи ту муваққат аст,Мадҳи одамонро бақо нест.Агар ба шаъни ту қат-қат кафк зананд,Дар онҳо заррае вафо нест.Маандеш, ки «одами даркориам»,Маандеш, ки «касоне ба ман муҳтоҷанд».Кош сутун мешудӣ, осмонро такя дода,Офтобро ба сарат тоҷ гузошта метавонистӣ.Бе ту ҳам мегузарад рӯзу шаб беист,Бе ту фаслҳо ҳам собит иваз мешаванд.Агар хоҳӣ, розӣ шав, агар хоҳӣ, тан мадеҳ –Будани ту ҳеҷ ғамеро соқит намекунад.Ҳастӣ ё нестӣ, заминро фарқ надорад,Фалак овозатро ҳаргиз намешунавад.Бузургтарин ҳақ дар олам ин аст, ки мутлақАз даъвову достони бемаънии худ бигзар!Ба ҳавои худ фирефта машав, ҷигар,Ба шайтон пайравӣ карда, варам макун.Рӯзе сари азизат ба девор мерасад,Ба доми нафсат паи ҳам маафт.Дар саҳнаи коинот мисли заррае ҳастӣ,Ба ту ҳукумату ҳукм дода нашудааст.Агар чашм кушода, ба таври ҷиддӣ нигоҳ кунӣ –Дар асл, ҳеҷ касӣ, ҳеҷ касӣ, ҳеҷ кас!Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.