Yabancılar

İki hırsızın tövbesi çok tuhaf geçti: çocukluğundan beri yankesicilik edip halkın malını süpürerek büyüyen bu adamlar Molla Gani pirin ayaklarına kapandılar: aman, tövbe ettik dediler. Molla Gani insanların tövbe ve yakarışlarına alışkındı. İbadet ve zikir deryasında yürüyen bu adam kendisindeki feyzi bilirdi. Günahkârların pişmanlıklarını vakarla kabul edip onları sülûka irşat ederdi. Yalnızca hırsızlar değil, fahişeler ve hünsalar da pirin huzurunda tövbe kadehini kaldırırdı. Onların hakkına dua etmek ve Hakk’ın zikrine dalmak pirin işiydi. İki hırsızın biri Kabil, biri Harun idi. İkisi de kollarını sıvayıp hizmete giriştiler: pirin hiçbir bakımdan ihtiyacını bırakmadılar. Özellikle Kabil öne geçti: o pirin gören gözü, işiten kulağı oldu. Harun ise başka işlerle meşguldü. Kabil’de hırsızlıktan eser kalmadı: tamamen zahit ve arif kılığına büründü. Vaazlarına ve nasihatlerine hayran olmayan yoktu. Harun tarlada çalışıyordu, ama içinden taşıp gelen bir histen şaşkındı: nedense başkalarının malını almak isterdi, ama tövbe edip ağlardı. Bazen birinin malını sormadan alıp bir dolaşıp gelir, yerine koyar, bununla teselli bulurdu; ve emindi ki elbette bir gün bu beladan da kurtulacaktı. Harun’un bu huyunu görenler şaşırdılar: hırsız desen hırsız değil; ama işi tabiata aykırı. Söz dolanıp pire ulaştı. Pire ulaştıran da Kabil oldu. “Yoksa yaptığına pişman değil mi? Yoksa tövbe ahdini bozdu mu?” – diye sordu pir Kabil’e. Kabil dedi: “Benim bildiğim Harun elbette o eski zanaatını yapmıştır. O kendini bundan alıkoyamazdı!” Pir düşünceye daldı: “Nedense ne zaman Harun’u görsem kalbim kendine gelmiyor. Ama ona hırsız demek zor. Delil sabit değil.” Kabil o gece Harun’un kulübesine gitti. Şiddetli yağmur yağıyordu. “Adın hırsıza çıkmış. Bir yıldır pirim bunu biliyormuş. Seni görünce kırk güne kadar kalbi kendine gelmezmiş,” – dedi. Harun kendinden geçti. Kendine gelince gözleri yaşla doldu: “Benim yüzümden kalbi azap çekiyorsa soğuk yüzümü asla görmesin!” – diye hıçkıra hıçkıra ağlayarak köyden çıkıp gitti. Kabil Harun’u hırsız diye zaptiyeye bildirdi. O gece Harun’u yakaladılar; birkaç kişi birden ona hırsız dedi. Harun’un elini kestiler. O acıya dayanamayıp ah dedi ve bayıldı. Sıçrayan kan, bunu seyredenlerin arasından Kabil’in yüzüne bulaştı. O, sarığının ucuyla kanı sildi. Mahkûmun kalan çolak kolunu kaynayan yağa batırdılar. Bununla elin kesildiğini bütün aza-yı bedeni bildi. Kan da durdu. İnsanlar bu manzarayı zevkle seyrettiler. Herkes Harun’a hırsız dedi. Yarım saat kadar sonra Harun kendine geldi. Kesik kolunu sağlam eline aldı ve insanların arasından sessizce çıkıp gitti. Molla Gani her şeyden haberdardı. O, müridine hırsız ya da hırsız değil diyemeyecek derecede tereddütte kaldı. Harun şehirden çıkıp gitti. Başının aldığı yere gitti. Bir ara bir harabeye vardı. Baktı ki buradaki herkesin bir eli yoktu. Elsiz insanların hepsi Harun’a bir an sükûtla nefeslerini tutup baktılar, sonra birden feryat ederek Harun’a atıldılar. Harun da dayanamayıp feryat etti: içine kor olup dolan hıçkırık ve azap boğazından fışkırdı. Onun hiçbir yerden derman bulamayan yarası dert ortaklarının yanında patlamıştı. Onun derdine ve acısına yabancılar gülmüşlerdi, ama sakat garipler onun azabını çok iyi biliyorlardı. Burada diller değil, göz yaşları konuştu.

Akrom MALIK