İnsanın büyümesi aşama aşama gerçekleşir. Önce bir hatasını fark eder, zorlanarak düzeltir; sonra ikinci…

İnsanın büyümesi aşama aşama gerçekleşir. Önce bir hatasını fark eder, zorlanarak düzeltir; sonra ikinci kusurunu keşfeder, onu gidermek için çabalar. İnsanın bir kusurdan kurtulması çabucak olmaz: acılı, mücadeleli, göz yaşlı geçer. Bazen tekrar tekrar çabalamak da beklenen meyveyi vermez. Önce bebek, sonra çocuk, sonra ufaklık, sonra ergen, sonra delikanlı, sonra genç adam, sonra olgun kişi, sonra ihtiyar, yaşlı diye adlandırılmamız boşuna değildir. Her aşamanın kendine has özellikleri vardır: bebek ağlar, hiçbir şey anlamaz; yemek yemekten, yıkanmaktan habersizdir vesaire. Çocuk donunu giyemez, soru sorar, koşar, düşer; ufaklık her şeye ağzı açık bakar, soru sorar, merak eder; ergen havalanır, öfkelenir, sinirlenir, aldatmaya çalışır, herkesten şikâyetçidir; delikanlı kendine aşırı güvenir, kimseyi beğenmez, herkesten kusur bulur, durmadan konuşmayı sever, kendini göze sokmaya çabalar, kendini iyi ve kâmil bir insan olarak takdim etmeye çalışır; genç adam kendi gücünü hisseder, ağırbaşlı olmaya çabalar, hayatın zorluklarını yavaş yavaş anlamaya başlar, sözlerini düşünerek söylemeye çalışır, sorumlulukla yaşamayı öğrenir; olgun kişi durulur, vakur olur, türlü hayallerden vazgeçer, sersemlikten, çabuk heveslenmekten ve kısa akıllılıktan uzaklaşır; yaşlı, ihtiyar artık acele etmez, ahireti düşünür, ailesinin geleceği için kaygılanır, gençlere kendi tecrübelerini aktarıp onları türlü belalardan korumak için gücünü harcar vesaire. İnsanın büyümesi aşağı yukarı işte böyle basamaklar boyunca gerçekleşir. Pek çok genç kendini bir sonuca ulaşmış, akıllı, her şeyi anlamış, günahlarına tövbe etmiş, hayatını yoluna koymuş bir şahıs olarak gösterir; hâlbuki hepsi yapma bir makyaj, yani dekordur. Bu hâl onların çocuksu bir zihniyette olduklarının ispatıdır, yani infantil mentalite. İnsanı nasihatten çok azap ve ukubet büyütür. Nasihatlere ve öğütlere kulak asmayan, ben bilirim diyenleri kendi hâllerine bırakmak zorundayız: onları bu hâlleriyle çok büyük ukubetler bekliyor, ızdıraplar onları gözlüyor. Ne çare, böyle tökezlemek, alnının duvara çarpması ona yazılmış demek ki; afiyet olsun demekten başka çaremiz yok. Ama bazı gençler iç hissiyle ve kabiliyetiyle kendisinin hiç kimse olduğunu bulur. Okul mu açar, şirket sahibi mi olur, dışarıdan mal getirip mi satar, PhD mi savunur, ben hiç kimseyim diye yaşar. O bir rehber bulup ona boyun eğer; çünkü hoca ona nasihat eder; işte bu nasihat ona yolun haritası olarak hizmet eder: artık o, bela ve afetleri, kuyuları ve çukurları görüp onların etrafından dolaşır ve muradına, maksadına yara almadan ulaşır.

Akrom MALIK