ИККИНЧИ БОБ

ИККИНЧИ БОБ

ОИЛАНИНГ ЮРАГИ – ОНА

Жаннат оналар оёғи остида. Бу ҳақиқатни бугун фақат фарзандлар эмас, оналарнинг ўзлари ҳам англашларига эҳтиёж бор. Жаннат оёғи остида бўлиши учун она жаннатнинг устида юра оладиган бўлиши керак. Ҳақиқий она ҳаётдаги олий мақсад фарзанд дунёга келтириш ва уни парваришлаш кераклигини англаб етган онадир. Она оналик мақомини англаб етганида ўзини буткул оналикка бахш қилади. Оналик мақоми ер юзидаги энг олий мақом бўлиб, унинг ўхшаши йўқдир. Она, шунчаки васф ҳамда мадҳлар нишони эмас, у ич-ичидан покдомон, ич-ичидан самимий, ич-ичидан боланинг камоли учун парча-парча қилиб бера оладиган зотдир. Она мана шунинг учун улуғланади. Шунинг учун ҳам бола жаннатни онанинг пойидан топа олади. Она бола учун ўз ороми, ўз гўзаллиги ва сиҳҳатидан, ҳатто ҳаётидан воз кеча олади, лекин эвазига ҳеч нарса талаб қилмайди. Она оналикдан юз ўгирган онидан бошлаб мазмунсизлик қаърига қулайди. Она болани дунёга келтиргач, кечалари бедор ҳолда уни эмизади, унга парвона бўлади, унинг учун куйинади, унинг болага муҳаббати пок ва ҳақиқий экани исботи шуки, у бу ишларини миннат қилмайди, бу ишлари учун эваз ва бадал талаб қилмайди. Она отани уйда тахтга ўтқазадиган қувватдир. У истаса, отани тахтдан туширади; истаса, тахтда мақомини олий қилади. Она отани болаларига гард юқмас, дахлсиз сиймо сифатида тасвир этади, ота учун энг муносиб ўринни ҳозирлайди; отанинг шаънини болалар наздида энг олий шаън ўлароқ сингдиради. Болалар онанинг кўзлари билан дунёни илк бора кўради. Онанинг фикри билан фикрлайди. Онанинг сўзлари билан сўзлайди. Шул боис, она ҳамиша ўзини, ўйини, сўзини пок тутади. У қилаётган иши ва айтаётган сўзи норасидасининг қалби ва хаёлида қандай из қолдиришини идрок этади. Она болаларга отани мақтайди, болалар ҳолатидан отага энг тўғри маълумотларни беради. Она оиланинг қоқ марказида туриб, қалб каби бутун оилага осойишталик ва нур бахш этади. Унинг учун оила – қўрғон. Оиладан бўлак маскан унга таскин бермайди. Она болани овутишни, овқатлантиришни, чўмилтиришни билади. У она бўлгани учун ўзини бола қаршисида ўта масъулиятли тутади. Она она эканини пеш қилмайди. Оналик мақомидан фойдаланиб болаларни ўз раъйига қараб фойдаланмайди. Она ўғил мисолида қул эмас, чинакам эрйигит ва жасур инсон тарбиялайди, у ўғилни бир умр этагига солиб аллаллаб яшамайди. Она қизидан ғийбатчи ва чақимчи, чидамсиз ва тоқатсиз махлуқ эмас, оқила, донишманд, оиласевар матонатли аёл етиштиради. Она ўғилни бир умр этагига солиб юрмайди. Унга инсоф-у диёнат тилаб, ота тарбиясига ҳавола қилади. Онанинг кўп вақти қизни шакллантиришга бағишланади – қизига пазандалик, уйни тоза тутиш, йиртиқ-ямоқни тикиш, хушмуомалалик ва гўзал хулқни ўргатади. Қизининг ҳолатини назорат қилади. Унинг қалбига ҳавойи орзу-ҳаваслар кириб ин қуришига изн бермайди. Қизини муттасил равишда муайян иш билан банд қилади. Аёлликка оид машаққатларни енгиб ўтиш таълимини бериб, аёллик шарафини сақлаш ўрнагини кўрсатади. Она қизига ҳақиқий она қандай бўлишини яшаб кўрсатади. Она Худодан қўрқса, отанинг Худодан қўрққанидан кўра кўпроқ фойда келтиради. Онанинг ибодати отанинг ибодатидан кўра кучлироқ қувватга эгадир. Отанинг адашишидан кўра онанинг адашмоғи улкан фожиадир. Ота адашса, унинг асоратидан онанинг адашмоғи асорати мудҳишдир. Она оиланинг юраги, юрак хасталанса, бутун вужуд заифлангани каби она маънан хаста бўлса, бутун оилада ҳалокат содир бўлиш эҳтимоли юксакдир. Онанинг яхшилиги учун Худо унинг пойига жаннат тўшаган бўлса, ёмонлигига қандай жазо беришини тасаввур қилиш мумкин. Она ўз мақомини пок сақласа, у аршдан баланд ўринга ўтқазилади.

Акром МАЛИК