İKİNCİ BÖLÜM

İKİNCİ BÖLÜM

AİLENİN YÜREĞİ – ANNE

Cennet annelerin ayakları altındadır. Bu hakikati bugün yalnızca evlatların değil, annelerin kendilerinin de anlamaya ihtiyacı var. Cennetin ayakları altında olması için annenin cennetin üzerinde yürüyebilecek biri olması gerekir. Gerçek anne, hayattaki yüce amacın evlat dünyaya getirmek ve onu yetiştirmek olduğunu anlamış annedir. Anne annelik makamını idrak ettiğinde kendini tamamen anneliğe adar. Annelik makamı yeryüzündeki en yüce makamdır, onun benzeri yoktur. Anne sadece övgülerin ve methiyelerin hedefi değildir; o, içten içe iffetli, içten içe samimi, içten içe çocuğun olgunluğu için kendini paramparça edebilen bir varlıktır. Anne işte bunun için yüceltilir. Bunun için çocuk cenneti annenin ayağının altında bulabilir. Anne çocuk için kendi rahatından, kendi güzelliğinden ve sağlığından, hatta hayatından vazgeçebilir, ama karşılığında hiçbir şey talep etmez. Anne annelikten yüz çevirdiği andan itibaren anlamsızlığın dibine yuvarlanır. Anne çocuğu dünyaya getirdikten sonra geceleri uykusuz hâlde onu emzirir, onun etrafında pervane olur, onun için yanar tutuşur; onun çocuğa olan sevgisinin temiz ve gerçek olduğunun ispatı şudur ki, bu işleri başa kakmaz, bu işleri için karşılık ve bedel istemez. Anne, babayı evde tahta oturtan kuvvettir. İsterse babayı tahttan indirir; isterse tahttaki makamını yüceltir. Anne babayı çocuklarına toz kondurulmaz, dokunulmaz bir sima olarak tasvir eder, baba için en layık yeri hazırlar; babanın şanını çocukların nazarında en yüce şan olarak yerleştirir. Çocuklar dünyayı ilk kez annenin gözleriyle görür. Annenin düşüncesiyle düşünür. Annenin sözleriyle konuşur. Bu yüzden anne daima kendini, düşüncesini, sözünü temiz tutar. Yaptığı işin ve söylediği sözün yavrusunun kalbinde ve hayalinde nasıl bir iz bırakacağını idrak eder. Anne çocuklara babayı över, çocukların durumu hakkında babaya en doğru bilgileri verir. Anne ailenin tam ortasında durarak bir kalp gibi bütün aileye huzur ve nur bahşeder. Onun için aile bir kaledir. Aileden başka bir mekân ona teselli vermez. Anne çocuğu avutmayı, doyurmayı, yıkamayı bilir. Anne olduğu için kendini çocuğun karşısında son derece sorumlu tutar. Anne anne olduğunu öne sürüp durmaz. Annelik makamını kullanarak çocukları kendi keyfine göre kullanmaz. Anne oğul olarak bir köle değil, gerçek bir yiğit ve cesur bir insan yetiştirir; o oğlunu bir ömür eteğine sarıp ninnilerle yaşamaz. Anne kızından gıybetçi ve fitneci, sabırsız ve tahammülsüz bir mahluk değil, akıllı, bilge, ailesini seven, metanetli bir kadın yetiştirir. Anne oğlunu bir ömür eteğinde taşımaz. Ona insaf ve diyanet dileyip babanın terbiyesine havale eder. Annenin vaktinin çoğu kızını yetiştirmeye ayrılır – kızına aşçılığı, evi temiz tutmayı, yırtığı söküğü dikmeyi, güler yüzlülüğü ve güzel ahlakı öğretir. Kızının hâlini gözetir. Onun kalbine boş heves ve hayallerin girip yuva kurmasına izin vermez. Kızını sürekli olarak belli bir işle meşgul eder. Kadınlığa ait meşakkatleri aşmanın eğitimini verip kadınlık şerefini korumanın örneğini gösterir. Anne kızına gerçek bir annenin nasıl olacağını yaşayarak gösterir. Anne Allah'tan korkarsa, babanın Allah'tan korkmasından daha çok fayda getirir. Annenin ibadeti babanın ibadetinden daha güçlü bir kuvvete sahiptir. Babanın yolunu şaşırmasından çok annenin yolunu şaşırması büyük bir faciadır. Baba yolunu şaşırırsa, onun sonucundan annenin yolunu şaşırmasının sonucu daha korkunçtur. Anne ailenin kalbidir; kalp hastalanırsa bütün beden zayıfladığı gibi, anne manen hasta olursa bütün ailede helak yaşanma ihtimali yüksektir. Annenin iyiliği için Allah onun ayağının altına cenneti serdiyse, kötülüğüne nasıl bir ceza vereceğini tasavvur etmek mümkündür. Anne kendi makamını temiz tutarsa, Arş'tan daha yüksek bir yere oturtulur.

Akrom MALIK