Yazarlık nadir bir yetenektir. Pek çok kişi kalem tutabilir, ama gerçek yetenek ve kabiliyet çok az insanda…

Yazarlık nadir bir yetenektir. Pek çok kişi kalem tutabilir, ama gerçek yetenek ve kabiliyet çok az insanda olur. Yazar için her şeyden önce doğuştan bir kabiliyet, ikincisi derin bir ilim (edebî-nazari ilimler), üçüncüsü hayat tecrübesi ve elbette temiz ve dertli, uyanık ve huzursuz, duyarlı ve hassas bir kalp gerekir. Doğuştan kabiliyet olmazsa, hevesle yazar olmak mümkün değildir. Kabiliyet kimisinde güçlü, parlak; kimisinde zayıf ve sönük olur. Herkesin yeri kabiliyetine göre bulunur. Yeteneği zayıf kişiler yetenek sahiplerini kıskanmamalı; yetenek sahipleri de kendilerinden aşağıdakileri hor görmemelidir. Edebî-nazari ilim – yazma üslupları, türler, benzetme bulma kuralları, çeşitli edebî-fikrî akımlar ve benzerlerini bilmektir. Bu olmadan olmaz. Yetenekli ve ilimli bir yazarda hayat tecrübesi yoksa, yani kaderin acılarını yeterince çekmemişse, mücadelelerde pişip sağlamlaşmamışsa, çeşitli çelişkiler içinde olgunlaşmamışsa, ayrıca bir noktada tarafsızlık ve kararlılıkla durmamışsa, insanları her yönden tanımıyorsa, ona keşif kapısı açılmaz. Akciğerin en derin yerlerindeki nefes kapılarının açılması için insanın çok ve uzun, sürekli ve düzenli egzersizler yapıp koşması gerektiği gibi, tefekkürün ve tahlilin derin ve parlak şekilde ışıldaması için yazara acı ve azap gerekir. Söz ehlinin gıdası azap ve ıstıraptır. Dert çekmemiş, yanmamış, mücadele etmemiş insan, kendi görüş ve fikirlerini savunamayan ve kendi fikrine göre yaşamayan insan yazar olamaz; o, yazarlığı geçim yolunda kullanan bir gündelikçidir; yazarlığı hayatın ta kendisi olarak kabul eden insan ancak şeref ve kabul kazanır.