Жазуучулук — бул сейрек талант. Абдан көпчүлүк калем кармашы мүмкүн, бирок чыныгы талант жана жөндөм абдан аз…

Жазуучулук — бул сейрек талант. Абдан көпчүлүк калем кармашы мүмкүн, бирок чыныгы талант жана жөндөм абдан аз адамдарда болот. Жазуучу үчүн биринчи кезекте тубаса жөндөм, экинчиден терең илим (адабий-теориялык илимдер), үчүнчүдөн жашоо тажрыйбасы жана, албетте, таза жана дарттуу, ойгоо жана тынчы жок, таасирчил жана сезимтал жүрөк зарыл. Тубаса жөндөм болбосо, ышкыбоздук менен жазуучу болуу мүмкүн эмес. Жөндөм кимдир бирөөдө күчтүү, жаркын; кимдир бирөөдө алсыз жана күңүрт болот. Ар кимдин орду жөндөмүнө жараша табылат. Таланты начар кишилер талант ээлерине көрө албастык кылбашы керек; талант ээлери өздөрүнөн төмөндөгүлөрдү кор көрбөсүн. Адабий-теориялык илим — бул жазуу ыкмаларын, жанрларды, салыштыруу табуунун эрежелерин, ар түрдүү адабий-ойчулдук агымдарды жана ушул сыяктууларды билүү. Мунсуз мүмкүн эмес. Талантуу жана илимдүү жазуучуда жашоо тажрыйбасы болбосо, башкача айтканда, тагдырдын ооруларын жетиштүү тартпаса, күрөштөрдө чыйралбаса, ар түрдүү карама-каршылыктардын ичинде бышпаса, ошондой эле, бир чекитте калыстык жана бекемдик менен туруп бербесе, адамдарды ар тараптан тааныбаса, ага ачылыш ачылбайт. Өпкөнүн эң терең жерлериндеги дем эшиктери ачылышы үчүн адам көп жана узак, үзгүлтүксүз жана тартиптүү машыгуулар жасап, чуркашы зарыл болгондой эле, ой жүгүртүүнүн жана талдоонун терең жана жаркын нурданышы үчүн жазуучуга оору жана азап зарыл. Сөз ээсинин азыгы — азап жана изтироп. Дарт тартпаган, күйбөгөн, күрөшпөгөн адам, өз көз караштарын жана ойлорун коргой албаган жана өз идеясына жараша жашабаган адам жазуучу боло албайт, ал жазуучулукту тиричилик жолунда иштетип жаткан мардикер, жазуучулукту тирүүлүк деп кабыл алган адам гана шараф жана кабылдоого ээ болот.