Суханамро бо зикри номи Аллоҳ, ки чашм нарасад, оғоз мекунам.

Суханамро бо зикри номи Аллоҳ, ки чашм нарасад, оғоз мекунам.

Дар бораи онҳое, ки ба халқ хизмат мекунанд, гап задан бисёр гуворост. Зеро онҳо тасаввуроти нохушро дар бораи миллат аз байн мебаранд, бе тамаъи мукофоту ситоиш бо корҳое, ки кардаанд, ба чашми душманон хок мепошанд. Ба умедворӣ ба иқболи эл раҳнамун месозанд. Онҳо бо ҳамаи сифатҳо ва хулқҳои неки худ муҳаббати дилҳоро ба даст меоранд.

Ба назари ман, Ӯзбекистони Навро маҳз ҳамин гуна ҷавонони шайдои миллат, фидоии халқ ва гадои ҳақиқат месозанд. Ба фикрам, яке аз онҳо падидаи «Қамар» бошад.

Бо «Қамар» аз тирамоҳи соли 2020 инҷониб бевосита шиносам. Шоҳидам, ки нури «Қамар» хонадонҳои халқамон, дилҳои ҳазорон одамро мунаввар карда истодааст.

«Қамар» танҳо воситаи пул ёфтан нест. Онро одаме, ки аз китоб пул ёфтанӣ буд, насохт. Агар пул ёфтанӣ мебуд, бар дӯш гирифтани машаққате чун китоб шарт набуд, танҳо аз хориҷ латтаю путта меовард, имконияти дар зери пул мондан кифоя буд.

«Қамар» бо ҳиммати аз байн бурдани зулмат аз чашми халқ ба воситаи китоб дурахшид.

«Қамар»-ро ошиқи ҷасорат ва ҳақиқат кушод. Ӯ медонад, ки дар ҷои лозимӣ ҳаққи худро чӣ гуна талаб кунад. Аз гуфтани ҳақиқат наметарсад.

Дар паси падидаи «Қамар» садоқат истодааст. Ин садоқат ба дӯстон, ба кормандон, ба падару модар, ба оила ва аз ҳама муҳимаш ба роҳ аст. Ин «Қамар» аз сарчашмае дурахшид, ки ҳеҷ гоҳ хиёнатро намедонад.

Шояд нурҳояш ба касе хуш наоянд. Чашми кӯршапарак аз нур безор аст. Аз ин рӯ, шояд касе чароғҳои дохили «Қамар»-ро хомӯш карда равад, шояд бардошта барад. Вале агар ин чароғҳо дар дил фурӯзон шуда бошанд, аз амалҳояшон барои онҳо ҳеҷ натиҷае нест.

Аз нашри соли 2022-и шарҳе, ки ба «Ҳайрат-ул-аброр» навишта шудааст, андак қисме боқӣ монда буд, онро бо имзо ба китобхонон тақсим кардем, «Қамар» дар ин кор ёвар шуд. «Қамар» асари санъат аст. Имрӯз бо завқ шоҳиди ин шудам – роҳбарони кор, фурӯшандагон, интиқолдиҳандагони китоб, хуллас, ҳар як корманд китобро дӯст медорад! Ҳеҷ кас тасодуфан ба он ҷо наафтодааст. Охир, магар дар «Қамар» ҷамъ овардани ошиқони маърифат санъат нест?

Коре карданро танҳо вақте ки гуфта шавад ва то он вақт хомӯш нишастанро чӣ гӯем? Ин он аст, ки «диҳӣ, мехӯрам; занӣ, мемирам»? Ин мисли гӯсолаи аммаам будан аст? Ин «саг-хобу мирзо-хез» аст? Номаш чӣ бошад ҳам, ин маънои заъфро дорад. Вале агар оташ аз дарун фурӯзон бошад-чӣ? Агар касби дӯстдоштаашро худаш сӯхта ёбад-чӣ? Агар ин корро бо муҳаббат анҷом диҳад-чӣ? Ана ҳамин аст қуввати аслие, ки миллатро бедор мекунад!

«Қамар» аз чашмаи ҳамин қувва баромадааст. Дар бораи «Қамар» ба муассиси он ҳеҷ кас ёд надодааст, ҳеҷ кас амр надодааст, ҳеҷ кас ҳатто роҳ нишон надодааст. Аз сабаби оташи дарун ин нур пайдо шудааст. Ҳар дили бедор бояд ҳамин нур, ҳамин меҳр, ҳамин шавқро ҳис кунад.

Ва кӣ ба Ӯзбекистони Нав хизмат мекунад, кӣ нав будани онро тасбит менамояд. «Қамар»-ро метавон як мисол овард. Ва мукофотҳоро низ бояд ба чунин касон дод.

Акром МАЛИК