Sözüme Allah’ın adını anarak, nazar değmesin diye başlıyorum.

Sözüme Allah’ın adını anarak, nazar değmesin diye başlıyorum.

Halka hizmet edenler hakkında konuşmak ne kadar da zevklidir. Çünkü onlar millet hakkındaki hoş olmayan düşünceleri boşa çıkarır, mükâfat ve övgü beklemeden yaptıkları işlerle düşmanların gözüne toprak serperler. İnsanı halkın ikbali konusunda ümitli olmaya yöneltirler. Bütün güzel vasıfları ve ahlâkları ile kalplerin sevgisini kazanırlar.

Bence Yeni Özbekistan’ı işte böyle milletine tutkun, halkına fedakâr, hakikatin dilencisi olan yiğitler kuracak. Bence bunlardan biri de “Qamar” fenomeni olsa gerek.

“Qamar” ile 2020 sonbaharından beri doğrudan tanışıyorum. “Qamar”ın nurunun halkımızın evlerini, binlerce insanın kalbini aydınlattığına şahidim.

“Qamar” sadece para kazanma aracı değildir. Onu kitaptan para kazanırım diye düşünen biri kurmadı. Para kazanmak isteseydi kitap gibi meşakkatli bir yükü omuzlamasına gerek yoktu; yurt dışından öteberi getirse, paranın içinde yüzme imkânı yeterince vardı.

“Qamar”, kitapla halkın gözündeki karanlığı gidereceğim diyen bir himmetle parladı.

“Qamar”ı cesaret ve hakikat âşığı biri açtı. O, gerektiğinde hakkını nasıl talep edeceğini bilir. Hakikati söylemekten çekinmez.

“Qamar” fenomeninin ardında sadakat vardır. Bu, dostlara, çalışanlara, anne babaya, aileye ve en önemlisi yola sadakattir. “Qamar”, asla ihaneti bilmeyen bir kaynaktan parlamıştır.

Belki birilerinin onun ışıklarından hoşlanmadığı da olur. Yarasanın gözü ışıktan rahatsızdır. Bu yüzden belki biri “Qamar”ın içindeki lambaları söndürüp gider, belki de alıp götürür. Fakat bu lambalar yüreklerde yakılmışsa, onların yaptıklarından kendilerine hiçbir sonuç çıkmaz.

“Hayretü’l-Ebrar”a yazılan şerhin 2022 baskısından biraz kalmıştı; onu imzalayarak okurlara dağıttık, “Qamar” bu konuda yardımcı oldu. “Qamar” bir sanat eseridir. Bugün buna keyifle şahit oldum: yöneticileri, satıcıları, kitap taşıyanları, kısacası her bir çalışanı kitabı seviyor! Hiç kimse oraya yanlışlıkla girmiş değil. Marifet âşıklarını “Qamar”da bir araya toplamak sanat değil midir?

Söylenince bir işi yapmak, o zamana kadar kımıldamadan oturmak; buna ne demeli? “Verirsen yerim, vurursan ölürüm” demek mi bu? Halanın buzağısı olmak mı? “İt yatar, efendi kalkar” mı? Adı ne olursa olsun bu zayıflık demektir. Peki ya içte bir ateş yanıyorsa? İnsan sevdiği mesleği kendi içindeki ateşle bulursa? O işi muhabbetle yaparsa? İşte milleti uyandıracak asıl güç budur!

“Qamar” işte bu gücün pınarından doğmuştur. “Qamar”ı kurucusuna kimse öğretmedi, kimse emretmedi, hatta kimse yol göstermedi. Bu nur içteki ateş sayesinde ortaya çıktı. Bu nuru, bu sevgiyi, bu şevki kalbi uyanık olan herkes hissetmelidir.

Yeni Özbekistan’a kimin hizmet ettiğini, onun yeni olduğunu kimin ispat ettiğini gösteren bir örnek olarak “Qamar”ı anabiliriz. Ve mükâfatları da işte böylelerine vermek gerekir.

Akrom MALIK