Дар вазъиятҳои вазнине, ки ба сарамон меоянд, чӣ кор бояд кард?

Рушди ахлоқи писандида

Қисми дуюм

Дар ин мавзӯъ тавсияҳои хубе навишта шуда буд, алҳамду лиллоҳ.

Аммо имрӯз мулоҳиза шуд, ки як кори асосӣ фаромӯш гаштааст.

Аз хотир баромадани ин амал дар аксари насиҳатҳо ҳам, ба назар мерасад, бесабаб нест. Зеро эҳтимоли аз ёд рафтани ин кор ҳангоми мусибат низ зиёд аст.

Ин истиғфор ва тавба аст.

Матлуб он аст, ки аввалин кори одами ба мусибат гирифторшуда ба Аллоҳ истиғфор гуфтан ва тавба кардан бошад.

Зотан, кушодани ҳар мушкилу гиреҳ танҳо дар иродаи Худост.

Мақсад – ҳал кардани мушкил нест, балки бо фоида аз мушкил баромадан аст.

Ҳар мусибате ки ба сарат ояд, агар аз он на танҳо саломат, балки бо ҳосили некиҳои бисёр берун оӣ, ин пирӯзии хоси мӯъмин хоҳад буд.

Яъне, вақте ки пирӯзӣ мегӯем –

аз гуноҳҳо пок шудан;

санҷида шудани матонат;

ба сабру таҷриба ноил гаштан;

неку бадро фарқ кардан;

аз ҳама муҳим, нафси худро тадқиқ карда, шинохтан;

ҳикматҳо ёфтан

ва ба Парвардигорат боз ҳам наздиктар гашта, аз мусибат баромадан дар назар дошта мешавад.

Бузургтарин некие, ки инсон дар олам метавонад касб кунад, – одамият аст; ахлоқи зебост.

Ин ду самара осон ба даст намеояд.

На танҳо бо хондани китобҳо ва шунидани насиҳатҳо, балки бо мусибатҳо ва дардҳое меояд, ки бо ҳикмати илоҳӣ ворид мешаванд.

Аввалин шарти расидан ба ин – истиғфор ва тавба аст.

Зотан, аз даст додани молу дунё ба шаъни инсон халал намерасонад, аммо бой додани одамият ва ахлоқ шарафро мешиканад.

Акром МАЛИК