БАХШИДАН ВА БА ҚАЛБ ҒАЙР АЗ ХУДО ЧИЗЕРО РОҲ НАДОДАН — анҷоми азобҳо ва оғози завқу шавқ аст.

БАХШИДАН ВА БА ҚАЛБ ҒАЙР АЗ ХУДО ЧИЗЕРО РОҲ НАДОДАН — анҷоми азобҳо ва оғози завқу шавқ аст.

Дар талаб кардани муҳаббати инсонҳо ҳиссаи нафс ҳаст.

Шод шудани ту аз он ки касе туро дӯст медорад, далели он аст, ки нафсат лаззат мечашад.

Агар касе туро дӯст дорад, шод машав. Зеро он муваққатист.

Агар касеро дӯст дорӣ, сабр кун. Барои равшан шудани ҳақиқати ҳиссиётат вақт ва имтиҳон лозим аст.

Ҳақ таоло қалбро барои Худ назаргоҳ кард.

Парвардигор қалбро оинаи таҷаллии Худ гардонид.

Худованди карим қалбро макони имон интихоб кард.

Агар ба он чизи дигаре ворид кунӣ, рашки он Зотро меорӣ.

Рашки Каримул-Мутаъол сахттарин рашк аст.

Қалбатро озор дода-озор дода, аз дӯстдоштаҳоят азобҳои аламнок-аламнок боқӣ гузошта, ҳамаро аз ту мегирад.

Баъд агар ба қалбат нигарӣ, мебинӣ, ки он лахта-лахта хун шудааст.

Он хунҳо далели онанд, ки бегонагоне, ки ба қалби ту часпида, гӯшт гирифта буданд, кашида, канда гирифта шудаанд.

Хеле дард мекунад.

Бисёр-бисёр дард мекунад.

Медонӣ, ки ашк шӯр аст?

Намаки ашкат ба лахтаҳои қалбат борида-борида ин захмҳоро шифо медиҳад.

Доғ-доғҳо мемонанд.

Акнун мафтун кардани ин қалб барои зебоён ғайриимкон аст.

Зеро қалб бевафоӣ ва макри пушти ҳар ҳуснро дид.

Акнун беҳтар аст, ки қалб ба Соҳиби Худ рӯ оварад.

Аз онҳое, ки онро тарк карданд, таъна назанад, зеро онҳо айбе надоранд, онҳо бо ҳикмати Худо рафтанд.

Ба қалбат ғайр аз Худоро роҳ мадеҳ.

Дарҳои қалбатро ба ғайр аз Худо макушо.