ОЁ МЕДОНИСТӢ, КИ ҲУЗУРИ ХОК БУДАН, ПИСАНД НАШУДАН ВА ХОР ГАШТАН аз иззат ва ба осмонҳо баромадан беҳтар аст?!

ОЁ МЕДОНИСТӢ, КИ ҲУЗУРИ ХОК БУДАН, ПИСАНД НАШУДАН ВА ХОР ГАШТАН аз иззат ва ба осмонҳо баромадан беҳтар аст?!

Ҳар қадар ки одамон туро ситоиш кунанд, даруни ту ҳамон қадар аз чирк ва дуда пур мешавад.

Чашмонат кӯр гашта, дар баҳо додани амалҳоят кӯрмолакунон мемонӣ.

Намедонӣ, ки суханони ситоишгарон ва бузургдорандагон аз дилашон мебарояд ё аз забонашон.

Вале вақте ки туро дашном медиҳанд, маломат мекунанд, бифаҳм, ки бо ҳақиқат рӯ ба рӯ шуда истодаӣ.

Дурусттарин суханонро дар бораи худат мешунавӣ. Ба Раббат, ки сухани ҳақро ба гӯшҳоят расонд, шукр кун.

Озурда машав. Маранҷ. Аз забони ростгӯй бӯса кун.

Агар туро тарк кунанд, бояд ду баробар шод шавӣ. Зеро инсонҳо коре мекунанд, ки дар ихтиёри худашон аст. Онҳо иродаи худро зоҳир карданд. Пас, ту ба озод ва ҳур будани одамон иҷозат додаӣ, ҳеҷ касро ғулом карда нигоҳ намедорӣ, ҳеҷ касро ба зиндон намеандозӣ. Имкон деҳ, ҳар кӣ имкон дорад, биравад, лаззат барад!

Ту лаззат бар.

Аз сидқи дил ҳаловат бар.

Магар дар олам чунон зиндагӣ карда наметавонӣ, ки гӯё дар қабр зиндагӣ мекунӣ?

Вақте ки бимирӣ, тобутатро ҳазорон одам бардоштанашон мумкин аст.

Вале пас аз он ки ба қабр гузоштанд, мераванд. Оё аз ҷоят бархоста касеро нигоҳ дошта метавонӣ? Метавонӣ гӯӣ: «Бимонед, наравед»?

Номи манзили охирин ва ҳақиқати бешубҳа Қабр аст-ку.

Одаме, ки аз ҳамин ҳозир гӯё дар қабр зиндагӣ мекунад, чун ба Қабр афтад, аз зиндагӣ дар он азоб намекашад, иншоаллоҳ. Валлоҳу аълам.

Чӣ тавре ки онҳоеро, ки ба ҷанозаат омадаанд, ронда наметавонӣ, онҳоеро, ки ба ҳузурат меоянд, марон.

Чӣ тавре ки онҳоеро, ки туро дар қабр гузошта мераванд, нигоҳ дошта наметавонӣ, нагӯ, ки рафтагонро нигоҳ медорам.

Барои он ки ҳам дигарон ва ҳам худат озод зиндагӣ кунед, шароит фароҳам ор. Чӣ қадар ки дар қабр аз одамон озод бошӣ, ҳозир ҳам ҳамон қадар озод бош. Ба чунин будани дигарон ҳам монеъ нашав, ҳошо!