Зидди гарм сард, акси сафед сиёҳ, муқобили хуб бад ва ғайра. Корҳои олам бар мусбат ва манфӣ устувор аст.

Зидди гарм сард, акси сафед сиёҳ, муқобили хуб бад ва ғайра. Корҳои олам бар мусбат ва манфӣ устувор аст. Халоиқ ҳам ду қисм аст: хос ва авом. Авом фикр намекунад, пайравӣ мекунад, фарёд мезанад, ҷеғ мезанад, агар таъқиб кунад, якбора таъқиб мекунад, агар гурезад, якбора мегурезад — галае аз ҳушу хирад маҳрум. Чӣ тавре ки муҳаббат, эътибор ва ихлоси анбӯҳи мардум дурӯғ аст, қаҳр, нафрат ва ғазабаш низ сароб аст, эътибораш — фиребанда. Касе, ки аз офарини анбӯҳи мардум маст шудааст, ғофил аст. Ғавғои авом нишондиҳандаи ғалаба ё мағлубият нест. Хосон дар сукутанд. Ҳикмати хосонро анбӯҳи мардум зоеъ мекунад. Хосон одамоне ҳастанд, ки медонанд кай ва чӣ гуна суханҳоро гуфтан лозим аст. Хосон касоне ҳастанд, ки худ ва дигаронро аз қурбони кори гузарандаи олам шудан нигоҳ дошта метавонанд.