Кӯшиш накунед, ки инсонҳоро ба роҳи худ баред, ҳатто агар ӯ маҳбуби шумо бошад ҳам!

Кӯшиш накунед, ки инсонҳоро ба роҳи худ баред, ҳатто агар ӯ маҳбуби шумо бошад ҳам! Паёмбарам саллаллоҳу алайҳи ва саллам амаки дӯстдоштаи худ Абутолибро ҳидоят карда натавонистанд, то ин ҳақиқат ба ҳама аён бимонад!

Ҳеҷ касро ба ҳеҷ коре маҷбур накун. Агар ба ҷаҳаннам равад ҳам, худаш нахоҳад, ту ӯро боздошта наметавонӣ. Агар гӯед «марав, ин роҳи ҷаҳаннам аст» ва ӯ парво накунад, доманашро маҳкам дошта кашед, аммо шақиён доманашонро бурида, мераванд. Бас, огоҳ бош, барои амали ҳеҷ кас, барои интихоби ӯ аз ту пурсида намешавад, балки пурсида мешавад: гуфтӣ, огоҳ кардӣ? Мегӯӣ: ҳа, гуфтам, огоҳ кардам — бас. Хулоса ин аст, ки онҳоеро, ки аҳли дил нестанд, тарк кун ва фаромӯш кун! Ӯ ҳар кӣ бошад, аҳамият надорад. Занми, фарзандми, дӯстми — фарқ надорад. Худо паноҳ диҳад. Ту ҷони худро наҷот деҳ. Чунон ки бобои мо Сӯфӣ Оллоҳёр фармудаанд:

Агар хешонро дил сафед нагардад, Ба дастат ояд, ҳаргиз манишин бар даришон.

Яъне агар ҳатто хешованди ту покдил ва сафеддил набошад, насиҳатҳо таъсир накунанд, аз ҷаҳолат ва қабоҳат барнагардад, агар тавонӣ, ба хонааш, ба назди ӯ рафта манишин, аз ӯ даст каш. Вале ҳидояташро хоста, дуо карда бош.