Таҳсил дар хориҷ набояд ҳамчун мақсади олӣ дида шавад. Мақсад таҳсил нест, илм гирифтан аст. На илм гирифтан,…

Таҳсил дар хориҷ набояд ҳамчун мақсади олӣ дида шавад. Мақсад таҳсил нест, илм гирифтан аст. На илм гирифтан, балки кадом илмро гирифтан — аз ҳама муҳим.

Ҷӯш задани дил бо фикри «фалон давлати сарватманд маро ройгон аз ҳисоби грант таҳсил медиҳад» нишонаи як холигии ботинии ҳиссӣ ва ақлист.

Нишонаи ташаккул наёфтан.

Гуфтани «бахтро аз диёри бегона меёбам» далели он аст, ки ту ба худат бегонаӣ.

Гуфта намешавад, ки дар хориҷ таҳсил накун, балки гуфтани «таҳсил дар хориҷ ба ҳамаи мақсадҳо дар мекушояд, ба муроду мақсадам тавассути ҳамин мерасам» хатост.

Таҳсил дар хориҷ бояд ҳосили зарурати ҳаётӣ бошад.

Зиндагӣ мекунед, чизе истеҳсол мекунед, вале малакаи муайяне дар шумо намерасад. Агар дар тамоми Ӯзбекистон ҳамин малака ва илм набошад, равед-да, аз ҷое омӯхта, зуд баргардед ва онро дар амал ҷорӣ кунед. Тамом, масъала ҳал.

Агар шумо танҳо паридаву нишаста, таҳсил дар хориҷро бахт ё мақом пиндошта давида гардед, дар муайян кардани мақсад ва роҳи ҳаёт шумо танҳо бемӯҳра ҳастед.

Ҷавононро ҳам ба хориҷ барои таҳсил фиристода, ранги хориҷро ҷилодор нишон додан лозим нест.

Яъне ҳар як ҷавону духтар бояд дар бораи юрт, ватан, халқ ва мақсади зиндагии худ тасаввуроти мустаҳкам ва собит пайдо кунад.

Кошки дунёро дар қалби худ кашф карда метавонистӣ.

Вале ин суханҳо ба инсонҳое, ки ҷуз юрти худ ҳамаи кишварҳои бегонаро дӯст медоранд; ки ғайр аз ватани худ ба қавмҳои бегона ва мутакаббир қалбан ва ақлан тобеъанд, писанд намеоянд, зотан, ҳавои нафс ба эътирофи ҳақиқат халал мерасонад.