Эй Зан, ки қалбат мисли гул нозук аст!

Эй Зан, ки қалбат мисли гул нозук аст! Эй Оҷиза, ки ақлат дар тӯфони ҳиссиёт чархак мезанад! Эй Заифа, ки қарорҳоят ҳамеша дигаргун мешаванд ва дар дудилагиҳо мемонӣ!

Мехоҳам дар бораи Вазифаат, ки туро баланд мебардорад, ба ту мақоми бузург мебахшад, ёдовар шавам.

Эй Зан! Эй Модар! Эй Зоти мукаррама!

Эй Сиймои мунаввар, ки зери пояш ҷаннат густурда шудааст!

Ту ба тилло шавқ дорӣ, қалбат ба сӯи сарват, ба сӯи зебоӣ медавад.

Баъзан намедонӣ, ки хоҳишҳоят аз куҷо оғоз ёфта, дар куҷо анҷом меёбанд.

Бо умеди такя кардан ба касе ва бовар кардан ба касе зиндагӣ мекунӣ, аз ҳамин сабаб ҳам Зан ҳастӣ!

Аммо бовар кун! Бовар кун, ки Вазифаи бузурги Ту ҷуфти содиқ будан аст. Бо ризои шавҳар калиди дари ҷаннат ба дастат дода мешавад.

Сипас мақоми Модарӣ!

Писарон ва духтаронро ба воя расон.

Онҳоро дӯст бидор, парвариш кун. Барои онҳо худро фидо кун, барои он ки онҳо инсони хуб, инсони солеҳ, инсони ҳалол ва боинсоф шаванд, кӯшиш кун.

Ин як майдони набард аст.

Ба ғайбатҳо гӯш надеҳ. Агар касе туро писанд накунад, аҳамият надеҳ. Агар касе иғво паҳн кунад, нигоҳ накун.

Ту ОЯНДАРО БИСОЗ!

Ту шеронро тарбия кун. Афифаҳоро ба воя расон.

Бо тамоми диққатат барои ҳақиқатан МОДАР шудан саъй кун. Дар назди фарзандат ба ҳамаи хоҳишҳои дунё оташ зан. Нагӯ: нафси ман, хоҳишҳои ман-чӣ? Нагӯ: дугонаҳоям чунин мегарданд, ман-чӣ?

Фарзандонат — ана онҳо решаи Бузургии Ту ҳастанд.

Тасаввур кун: писароне, ки ту тарбия кардӣ, ба кори Ватан муносиб, бори халқро бардоранда, мард ва донишманд ба камол расиданд.

Келинҳо овардӣ. Духтарон ба шавҳар додӣ. Наберагон дидӣ. Андеша кун, ки дар чӣ қадар эҳтиром ва муҳаббат хоҳӣ буд.

Духтароне, ки аз паси ҳою ҳавасҳои муваққатӣ, аз паси нафс медаванд, имрӯз ин имкониятро аз даст медиҳанд.

Оҷизаҳое, ки «мансаб ба даст меоварам, илм меомӯзам» гуфта, худро фиреб медиҳанд, ба имкониятҳои худ, ба хушбахтиҳои илоҳӣ ва фитрии худ оташ мезананд.

Чапакҳо, унвонҳо, офаринҳо, мустақилиятҳои молиявии имрӯза — ҳеҷ кадоме ба ту саодати ҷовидона намебахшад; агар қаймоқи умратро дар роҳи абадӣ сарф накунӣ, охири роҳ хеле талх ва дардовар мегузарад.

Эй зан!

Эй маъсума!

Ба онҳое, ки «зан дар ҷомеа фаъол бошад, боз корҳои дигаре кунад» гуфта медаванд, фирефта нашав.

Аз имкони Модари бузург шудан маҳрум нашав. Вақте ки ба пеши поят ҷаннатро пояндоз карда густурдаанд, аз ботлоқҳо нагузар.

Ин андешаҳоро аз ёд кун. Дарк кун. Ба даруни худ ҷо кун ва худро барои ҷуфти ҳалоли содиқ ва Модар шудан сафарбар кун!

Умр, меҳнат, саломатиатро ба ин роҳ сарф мекунӣ ва барои ҳосили гирифтаат ҳаргиз афсӯс намехӯрӣ, баръакс, дар хушбахтӣ ва ризоят хоҳӣ буд! Аммо оқибати онҳое, ки аз пайраҳаҳо ва тангкӯчаҳои дигар рафтанд, бадбахтоне, ки байрақи сурху байрақи сафед шуда мегарданд, чӣ мешавад — танҳо ба Худо аён аст!

Дар роҳе, ки ту интихоб кардӣ, натиҷа кафолатнок аст, аммо он чи ба сари онҳое, ки ба самти муқобил саргардон мераванд, меояд, дар зулмату торикист. Эҳтимол аст, ки онҳоро як сӯрохи сиёҳ, шабҳои сард, бепаноҳӣ мисли аждаҳо ва оҳу нолаҳои раҳмовар интизор бошанд, Худо нигоҳ дорад!..