Ёфтани дурусттаринаш — машаққат аст. Бовар кун, ҳамин тавр аст.

Ёфтани дурусттаринаш — машаққат аст. Бовар кун, ҳамин тавр аст.

Инсоне, ки қалбаш бедор ва идрокаш амиқ аст, ҳеҷ гоҳ ба дурӯғҳо розӣ намешавад. Ӯ ҳамеша ҳақиқатро мехоҳад. Агарчи гумроҳ шуда, саргардон гардад ҳам, ба ҳақиқат бармегардад.

Дар ҳаёт қонуниятҳои муайяне ҳастанд. Кашф кардани онҳо ва дар асоси он умр гузарондан — ана ҳамин мақсад аст. Ин кашфиётҳо туро ҳимоя мекунанд: дар дунё аз шармандагӣ ва хорӣ, дар охират аз ҷаҳаннам.

Ту он қонуниятҳоро агар ду бор зиндагӣ кунӣ ҳам, ёфта, дарк карда, ба охираш расида наметавонӣ, илло дар роҳнамоии устод ба ҳамааш мерасӣ.

Устод зотест, ки амонати пешиниёнашро, ки илм ном дорад, дар даруни худ ҷой додааст. Устод бо ҳамин ҳолаш мисли ғори чил дузд аст. Агар «Сим-сим! Дарат кушо!» гӯӣ, ин ғор кушода мешавад.

Мурод аз тилисми «Сим-сим!» — калиди устодро ёб; агар хоҳӣ, ки аз забонаш дурру гавҳарҳо борад, ӯро ба сухан ор, хурсанд кун.

Сарватҳои маънӣ ба ҳар кас мувофиқи талабаш дода мешаванд. Агар ба кам розӣ шавӣ, андак. Агар ба бисёраш ҳам қаноат накунӣ, боз ҳам бештар.

Кибру ҷаҳл, ғафлат ва бадгумонӣ туро аз гирифтани дурҳои маънӣ бозмедоранд. Барои дарк кардани он ки чизи дидаат на он гуна аст, ки дидаӣ, шунидаат на он гуна аст, ки шунидаӣ, бояд чашми фаҳмат бубинад.

Ҷавонон, агар устоди хуб ёбед, аз даст надиҳед. Вақте ки дарё шуморо мебарад, магар ресмонеро, ки ба шумо партофтаанд, раҳо мекунед?!