Агар равӣ, ризоият гирифта рав. Аз ҳар кӣ қарздор бошӣ, ҳатман ӯро розӣ кун. Зери қарздорӣ бештар қарзи…

Агар равӣ, ризоият гирифта рав. Аз ҳар кӣ қарздор бошӣ, ҳатман ӯро розӣ кун. Зери қарздорӣ бештар қарзи маънавӣ дар назар дошта мешавад.

Инсоне, ки ба ту илм дод, ҳунар омӯхт, дар рӯзи сахтат ба оғӯш кашид, некӣ кард, дар ҳар шакл ва ба ҳар андозае, ки бошад, ба ту дасти мадад дароз кард, аз ту афзал аст.

Қонуният ҳамин аст.

Ту аз ӯ қарздорӣ.

Қарзҳое ҳастанд, ки агар коинотро фурӯхта, пулашро диҳӣ ҳам, адо намешаванд. Балки ҳаққи ӯ дар даруни дил аст. Дар қалб.

«Аз ман розӣ шавед, ба нону намаке, ки додед, розӣ шавед. Барои илматон, барои меҳру муҳаббататон розӣ шавед. Мо сазовор шуда натавонистем, қарзамро дар назди шумо ҳеҷ гоҳ адо карда наметавонам», — гуфта мон. Чунин гуфтанро бидон. Аз сидқи дил дарк кун, ки ин суханҳо ҳақиқатанд ва баъд ба забон ор.

Бачам, дил — назаргоҳи Худост. То одамеро, ки ҳаққаш ба гардани туст, розӣ накунӣ, косаат сафед намешавад. То дар қалби одаме, ки ҳаққаш ба гардани туст, андаке ҳам бошад, ранҷ ҳаст, ҳамон ранҷ туро ҳеҷ гоҳ раҳо намекунад.

Бачам, агар дар пеши касе хам шуда, дасташро бӯсидӣ, агар аз касе қарздориро ҳис кардӣ, фотиҳаи сафедашро гир, дуояшро гир ва ҳамеша ҷонибдораш бош.

Ин барои ту дарҳои хеле бузурги иқбол ва истиқболро мекушояд, иншоаллоҳ. Бешубҳа.