Аз рӯи адолат аст, ки ба вазифаҳои шавҳар ҳамчун роҳбари оила бисёр таъкид карда мешавад. Вале ҳифзу эҳтиёт…

Аз рӯи адолат аст, ки ба вазифаҳои шавҳар ҳамчун роҳбари оила бисёр таъкид карда мешавад. Вале ҳифзу эҳтиёт кардани шавҳар вазифаи асосии зан аст. Барои он ки шавҳар оиларо таъмин кунад, ҳатман бояд дар кайфияти ором ва хотирҷамъ бошад. Хӯрокҳояш тайёр, либосҳояш шуста, озода, дарзмолшуда, пойафзолҳо ялақ-ялақ. Зан боз суханони ширин ва табассумашро аз ӯ дареғ надорад. Ана акнун шавҳар барои ҳар гуна ҷанг омода аст: ӯ бо кайфияти болида кор мекунад, корҳояш самаранок мешаванд, асабонӣ намешавад, чун кораш тамом шавад, ба сӯи хонааш мешитобад. Зеро дар хона ҳаловат ҳаст. Аммо агар баръакс бошад-чӣ? Қовоқи зан овезон, хӯрокҳо дер монда, либосҳо нашуста, дарзмол нашуда; агар шавҳар каме хашмгин шавад, зан аз ӯ қафо намонда ҷанг мекунад; бо суханони талх-талх дилашро торик мекунад; бо мушкилоти майда пайваста кӯндаланг мебарояд; боз барои ҷалб кардани диққати шавҳар печидагиҳои сохта меандешад. Бо ин гумон мекунад, ки шавҳарро нигоҳ медорад, гӯё ки ӯ барои нигоҳ доштани шавҳар офарида шудааст. Дар чунин ҳол дар оила нооромӣ пайдо мешавад. Рафта-рафта дили шавҳар ба ларза меояд. Аз гап задан бо занаш ба ларза меояд. Зеро зан ба ҷои баланд бардоштани рӯҳи шавҳар ва шод кардани ӯ, бо зулми доимӣ ва забони заҳрнокаш ба ҷодугари пир табдил ёфтааст. Агар хоҳад аз ӯ даст кашад, фарзандон дорад; ғайр аз ин, ҳамияти мардӣ ба даст кашидан аз зан иҷозат намедиҳад. Зан бошад, чӣ қадар ки хоҳад, асаби шавҳарро сӯҳон карда, умрашро кӯтоҳ мекунад; як бор ҳам намеандешад, ки «оё ба шавҳарам зулм намекунам?», худ дониста-нодониста шавҳарро хор ва беқадр месозад. Мардони ҳақиқӣ бо занҳо мубориза намебаранд. Зеро имкони ғолиб омадан бар занҳо вуҷуд надорад. Зотан, баробар шудан бо заифон ба мардон рост намеояд, заноне, ки инро дарк намекунанд, бошанд, авҷ гирифта, аз олуда кардани номи шавҳар ва девонагӣ бознамеистанд. Гуфтаанд, ки ба заноне, ки ба шавҳарашон қаҳр мекунанд, ҳатто ба ӯ чашм олайтонда менигаранд, фариштагон ҳам лаънат мехонанд. Вой бар ҳоли онҳое, ки овозашонро баланд мекунанд ва бетарбиягӣ мекунанд. Аллоҳ чунин занонро лаънат мекунад ва ҳезуми ҷаҳаннам мегардонад. Албатта, занони оқила ва фозила ҳам ҳастанд. Онҳо вазифаеро, ки бар зиммаашон аст, хуб медонанд, бо самими дил адо мекунанд, дили шавҳарро хушнуд карда, оиларо ба қалъаи ҳаловат ва бахт табдил медиҳанд. Аммо баъзе заифагон, ки бо номи баробарии гендерӣ аз ҳимояи ҳуқуқи занон хабар ёфтаанд, метавонанд аз ин восита барои банд кардан ва шикастани шавҳар истифода баранд. Ҳақиқат ин аст, ки ватане, ки мардонаш қадр наёфтаанд, хор мешавад; бо сабаби занони беандоза бадбахтӣ оламро фаро мегирад; хоҳ мард бошад, хоҳ зан, ба мақсад мувофиқ аст, ки ҳадди худро донад, аз зулм худдорӣ кунад, ҳамсари худро айбдор накарда, бештар худро тафтиш намояд. Ҳам шавҳар ва ҳам зан бояд кӯшанд, ки дар оила ҳаловат бошад, ҳар ду якдигарро эҳтиёт кунанд. Аммо имрӯз занҳо гӯё дар бораи эҳтиёт кардани шавҳар тамоман наандешида, баръакс, «аз шавҳарам зӯртар меоям» мегӯянд, Аллоҳ паноҳ диҳад. Агар мардон гӯянд: «Оё занамро азоб намедиҳам?», занҳо гӯянд: «Оё ба шавҳарам машаққат эҷод намекунам? Чӣ кунам, ки ба шавҳарам сабук бошад?», олам гулистон аст. Албатта, заноне, ки барои як мехе, ки шавҳар дар хонааш кӯфтааст, ба ӯ миннат мегузоранд, ба бадбахтӣ маҳкуманд.