БОБИ СЕЮМ

БОБИ СЕЮМ ПИСАР

Фасли чорум Писари кенҷа

Дар афсонаҳо ба паҳлавонони кенҷа имтиёзи махсус дода мешавад: бахташон меояд, корашон пеш меравад, аждаҳоҳоро мекушанд ва ғайра. Дар мардум ибораи «супрақоқди» ҳаст, ин номи фарзандони кенҷаест, ки падару модарони калонсол ба дунё овардаанд. Дар кенҷатой як қатор хусусиятҳое ҳаст, ки дар калонтарон аз ӯ ёфт намешавад: пеш аз ҳама, падару модар ҳангоми ба дунё овардани кенҷатой таҷрибаи ҳаётии хеле бештар доранд; дар тарбия ва нигоҳубини кӯдак ҳам устод шудаанд; аксар вақт, вақте кенҷатой таваллуд мешавад, калонҳо калон шуда, ба мактаб, донишгоҳ ва корҳо мераванд ва ҳавлӣ холӣ мемонад. Маҳз дар ҳамин вақт кенҷатой хеле ба кор меояд: барои падару модар овунча мешавад ва то он даме ки бародари калон зан гирифта, набера ояд, ҳама меҳр бар кенҷатой меборад. Ин самараи худро медиҳад: дар кенҷатой эркагии фавқулода, ҷуръати фавқулода, ақлмандии фавқулода, меҳрубонӣ, наздикӣ ба падару модар ва дар бисёр ҳолатҳо зебоии хос низ ба чашм мерасад. Вақте кенҷатой дар ҳимояи бародарони калон, дар оилаи калон ба воя мерасад, дар ӯ барои рушди беҳтарин хулқҳо низ имконият пайдо мешавад. Падару модар хоҳанд-нахоҳанд, дар бораи кенҷатой бештар ғамхорӣ мекунанд. Ба ҳунарҳояш тоқат мекунанд. Мебахшанд. Бародарони калон набояд аз ин ҳайрон шаванд: онҳо дар ҷавонии падару модар таваллуд шуданд, кенҷатой вақте таваллуд шуд, ки падару модар пухта шуда буданд; дар ин вақт падару модар табиати кушодадил, бахшанда, на зуд хашмгиншаванда ва ором пайдо мекунанд. Агар дар оила як эркатой бошад, бигзор бошад: агар ба кенҷатойҳо чунин имтиёз дода шавад, зебанда аст, онҳо ба давраи оила гармӣ ва хушҳолӣ мебахшанд; мустақилият, ҷасорат, зеҳн, хотира ва наздикии онҳо ба падару модар ҳамчун файзи тамоми оила хизмат мекунад.

Акром МАЛИК