Ташнагӣ ба ошкор кардани айбҳои инсонҳо – сифати пасти инсон аст.

Ташнагӣ ба ошкор кардани айбҳои инсонҳо – сифати пасти инсон аст. Айбҷӯ – касест, ки айби одамонро мебинад. Айбгӯ – касест, ки гуфтани айби одамонро касб кардааст. Ғафлат сифати шоиста нест, вале нуқсонҳои одамонро надида гирифтан зарур аст. Дар баробари айбҳои мардум бояд то андозае дар сурати ғофил буд. Камбудиҳо дар инсонҳо ду хел мешаванд: ислоҳшаванда ва ислоҳнашаванда. Нуқсонҳои ислоҳшаванда низ ба ду қисм ҷудо мешаванд: фавран ислоҳшаванда ва дар муддати дароз ислоҳшаванда. Баъзе хатоҳоро инсони оқил ҳамон лаҳзае, ки танбеҳ мешунавад, дарк мекунад. Барои бартараф кардани баъзе нуқсонҳо дастур, маслиҳат ва ёрӣ зарур аст. Агар аз касе айб дида шавад, бинанда бояд андешад, ки ислоҳи ин камбудӣ чӣ қадар вақт мегирад. Агар ҳозир ислоҳ нашавад, набояд бо баҳонаи «ислоҳаш мекунам» дар бораи он айб ба соҳибаш гуфт. Зеро айбҳое, ки дар муддати дароз ислоҳ мешаванд, низ се хел мешаванд: якум дар натиҷаи насиҳат ва фаҳмондадиҳӣ ислоҳ мешавад; дуюм бо таҷрибаҳои ҳаётӣ ва гузашти вақт ислоҳ мешавад; сеюм танҳо бо назорат ва тарбияи сахтгирона ислоҳ мешавад. Аз ҳама ҷолиб он аст, ки барои ислоҳи аксари нуқсонҳои одамизод муддати дароз, насиҳат, вақт ва тарбия зарур аст. Кам-кам одамон дар танбеҳи аввал нуқсони худро эътироф карда, ислоҳ мекунанд. Баръакс, одамон касеро, ки хатояшонро гуфтааст, зуд бад мебинанд. Хоҳ аз пасаш гуфта шавад, хоҳ ба рӯяш. Аз ин ҳол бармеояд, ки фош кардани нуқсони одамон натиҷаи интизоршударо намедиҳад. Агар одамон бетанаффус айбҳои якдигарро фош кунанд, он нуқсонҳо ислоҳ намешаванд; авҷ мегиранд; меҳру оқибат аз байн меравад. Одами афзал – касест, ки айби одамонро ҳарза намегӯяд. Афзалтаринаш – касест, ки айби одамонро намебинад. Аз он ҳам афзалтар – инсонест, ки танҳо ба ислоҳи худ ва аҳли худ машғул аст.