İnsanların ayıbını açmaya düşkünlük – insanın alçak bir sıfatıdır.

İnsanların ayıbını açmaya düşkünlük – insanın alçak bir sıfatıdır. Ayıpcû – insanların ayıbını arayıp gören kişi. Ayıpgû – insanların ayıbını söylemeyi meslek edinmiş kişi. Gaflet yakışan bir sıfat değildir, ama insanların kusurlarını görmezden gelmek gerekir. Halkın ayıpları karşısında bir ölçüde gafil görünmek gerekir. İnsanlardaki kusurlar iki türlüdür: düzelen ve düzelmeyen. Düzelen kusurlar da iki kısma ayrılır: hemen düzelen ve uzun süre içinde düzelen. Bazı hataları akıllı insan uyarıyı duyduğu anda anlar. Bazı kusurları gidermek için yol gösterme, nasihat, yardım gerekir. Birinden bir ayıp görülürse, gören kişi bu kusurun düzelmesinin ne kadar zaman alacağını düşünmelidir. Eğer hemen düzelmiyorsa, onu ıslah edeceğim diye bile o ayıbı sahibine söylememek gerekir. Çünkü uzun zamanda düzelen ayıplar da üç türlü olur: birincisi nasihat ve açıklamalar sonucunda düzelir; ikincisi hayat tecrübeleri ve zamanın geçmesiyle düzelir; üçüncüsü yalnızca denetim ve sıkı terbiyeyle düzelir. En ilginci, insanoğlunun kusurlarının çoğunun düzelmesi için uzun süre, nasihat, zaman ve terbiye gerekir. Pek az insan ilk uyarıda kusurunu kabul edip düzeltir. Aksine, insanlar kendi hatasını söyleyeni çabucak sevmez olur. İster arkasından söylensin, ister yüzüne. Bu hâlden çıkan sonuç şudur ki, insanların kusurunu ifşa etmek beklenen sonucu vermez. Eğer insanlar birbirlerinin ayıplarını durmadan ifşa edip dururlarsa, o kusurlar düzelmez; artar; sevgi ve vefa kalkar. Faziletli insan – insanların ayıbını dillendirmeyen kişidir. En faziletlisi – insanların ayıbını görmeyen kişidir. Ondan da faziletlisi – yalnızca kendini ve kendi ehlini ıslah etmekle meşgul olan insandır.