Ҳикмат
Агар «устодам» гӯию дар набарди илм
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Агар «устодам» гӯию дар набарди илмТулпорҳо давонию майдонро бихонӣ!Дар ҷангу муборизаи инсону шайтонБайрақи зафарро чунон бардорӣ.Шогирдон аз илм хазина ҷамъ карда,Қуллаҳои ирфонро як-як забт кунанд –Ба камол расида, ба само бароянд,Раъноҳои фалакро асир кунанд!Ҳамааш беҳуда аст, беҳуда, ҳайҳот,Шӯҳрати муваққат аст, шони муваққат –Агар дар дил муҳаббат бунёд накунӣ,Агар сабақи ҳиммат надиҳӣ, бовар кун.Эй дили дар дарсҳои ишқ насӯхта,Эй беори сабақи ҳиммат нагирифта,Он чи бор гуфта бардоштӣ, аз ҳар чиз сабуктар аст,Ҳамаи суханоне, ки гуфтӣ, беҳуда аст!Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.