Ҳикмат
Корҳои олам ҳамеша гузарандаанд,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Корҳои олам ҳамеша гузарандаанд,Яъне мисли худи ин олам.Агар хоҳӣ комилан бахтиёр зиндагӣ кунӣ,Сирҳои кӯҳнаи хушбахт будан ҳастанд.Дар бораи маънои ҳаёт ва ҳаёти инсон,Дар бораи таскини дил ва ақлДар гапҳои нав наҷоти рӯҳ нест,Фақат суханҳои кӯҳна — ақидаи ҷовидон.Агар варақ занӣ, китобҳои кӯҳна,Сиёҳие, ки қаламҳои кӯҳна рехтаанд —Ба зоти инсон хитоб карда,Мегӯянд: «Одам — сайёҳи маҳкуми дунёст!Дар ин макон саёҳат мекунад,Аз долони вақт гузашта меравад.Ба манзиле, ки марг ном дорад, ларзон,Дилаш нооромона тапида меравад.Дастҳо дошта наметавонанд, нигоҳҳо намебинанд —Овози бахт ба гӯш шунида намешавад.Аз дарунат оҳҳо сӯзонда мебароянд,Аммо баёзи бахт чӣ ранг дорад?!Барои донистани ин ҳеҷ имкон нест,Сирри бахт дар ҳудуди ақл намеғунҷад.Вале нияти ҳар касе, ки пок аст —Дар рӯяш нури саодат медурахшад.Маскани бахт — бешубҳа оила аст,Дар осмони оила моҳу офтоб ҳаст.Бе оила ҷабҳаи ҳаёт зулмат аст,Ҳол он ки решаи оила — бардошт аст.Агар шавҳарро офтоб гӯем, моҳ — зан аст,Фарзандон ситораҳо — гулҳои ин осмонанд.Зан бо чунин бахт бой аст,Меарзад, ки ҳамеша хандон зиндагӣ кунад!Барои ҳифзи қӯрғони бахтЗану шавҳар мисли ҷанговар мубориза баранд.Агар мубориза набаранд, шайтон рӯзеТиғашро зада, дилро мекушад.Кори шавҳар — дониш ва ҳикмат аст,Шабу рӯз падарии худро дар ёд доштан.Ӯ албатта сарвари корвони оила аст,То қиёмат дар пеш роҳ дорад.Аз қадами шавҳар оташҳо бидурахшанд,Чашмонаш бо қатъият бидурахшанд.Ҳар камбудие, ки бошад, шавҳар онро пур мекунад,Ҳар дам корвонашро ба сӯи нур даъват кунад.Зан чӣ? Эй зан! Эй махлуқи заиф,Дар заифиаш қуввате пинҳон аст.Ҳақиқати бузург дар бораи ту —Ҳақиқататро ҳеҷ гоҳ фаҳмида намешавад.Гоҳе шафқатро бармеангезӣ ту,Гоҳе чашмаи муҳаббатӣ ту.Дунё бо ту танг аст ва бо ту фарох,Зиндони азобӣ ва боғи бахтӣ ту.Бидон, ки ҳикмати офариниш чунин аст —Худо туро тобеи шавҳар офарид.Аммо мисли гул зебо ҳам кардВа шавҳарро ба сӯи ту нигарон кард Худо.Бо шавҳар комилӣ, бо шавҳар баркамол,Бо шавҳар ҳаётат равшан, нурафшон.Бо шавҳар қаддат рост, қоматат чолок,Бо шавҳар қимат ва шарафу шон меёбӣ.Шавҳаратро шод кун, дилашро ба даст ор,Чашмашро хурсанд кун, исён макун.Рӯятро гул кун, суханҳоятро асал,Дар ту нури муҳаббат намоён бошад.Ҳаргиз ба ҳилаи шайтон фирефта машав,Таскинро аз маскани дигар маҷӯй.Аз дил ҳар гуна гиреҳҳоро во кун,Ба шавҳар аз таҳи дил, самимона дил бидеҳ.Сабр кун, агар гоҳе бо хашм ояд,Мисли насим вазиданаш ба ту вобаста аст.Кибрро аз нафсат канда парто,Барои хушбахт зиндагӣ кардан худат омода шав!Ту фидо шав, албатта, шавҳар фидо мешавад,Ӯро ба ихтиёраш вогузор, ахир ӯ мард аст.Агар зан аз итоат ҷудо гардад —Ҳаёташро талху тахир мегардонад.Табиати шитобкориро тарк кун, илтимос,Дастгир кардани ресмони сабрро биомӯз.Шитобкорон аз азоб халос нашудаанд,Танҳо собирон роҳатҳо дидаанд!Дар шаби васваса монда гумроҳ машав,Дар водии туғён сайр макун ту.Дар оташи хашм мисли шир ҷӯш назан,Ғайриимкон аст — бо шавҳар баробар шудани ту.Танҳо таслим шав, силоҳат бошад —Тири ту, ки бо оташи меҳр месӯзад — ноз.Бо табассумат рухсорат пур шавад,Ҳаргиз дағал набош, овозатро мулоим кун.Фаҳмат тез бошад, фаросатат — бурро,Нафосатро либоси феълат кун.Ҳар гоҳ ки шавҳарат оташ шуда бисӯзад,Ҳамон дам ба арӯси нав табдил ёб!Ба шавҳарат фароғат бахшида зиндагӣ кун,Ба ӯ амр макун, саволи зиёд мадеҳ.Он гоҳ гулҳое, ки бахт ном доранд, чида,Аз дунё бахтиёру хушҳол мегузарӣ».Ин гапи кӯҳнаи ин дунёи кӯҳна аст,Аммо калиди бахт дар ҳамин сухани кӯҳна.Ҳар кӣ дар дил матлаби бузург дошта бошад,Ин ҳикматро азиз дониста ба чашм молад.Чашмони мо ғамгин, дилҳо — сиёҳ,Дар асл ҷое барои чунин ғамҳо нест.Эй сайёҳе, ки дар сайри дунё меравӣ,Ба бисёрҳо ё ба камҳо мағлуб машав.Дар дунё оромиш, барои охиратИмрӯз қасрҳои ҷаннатро месозӣ.Гиря макун, ҷигарро хун макун,Бар хулқи шарафманд устувор меистӣ!19.09.2024.Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.