Ишқ
То ба кӯҳи баланд барнаоӣ, дониста наметавонӣ
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
То ба кӯҳи баланд барнаоӣ, дониста наметавонӣВасеъгӣ ва виқори ин оламро.То аз Пули Сирот нагузарӣ, хандида наметавонӣ,То гулзори ҷаннатҳоро набинӣ.То пайкони ишқ ба дил нахалад,Таъми ҳаёт ба одамизод бегона аст.То дар дашти ишқ маҷнун ном нагирад,Тани инсон барои рӯҳаш вайрона аст.Агар ошиқ ба оташи ҳаҷр тоқат наоварда,Ақлу ҳушашро гум накунад, ҳисоб нест.Агар ихтиёрашро ба тӯтии рӯҳ насупорад,Агар шабҳо хун-хун нагиряд, азоб нест.Агар гадо гашта ба дари маҳбубашРафта, чун саг таҳқир дида, ронда нашавад;Агар дар гаҳвораи тобутмонанди дард хобида,Бо ашки аз чашм равон шуста нашавад;Агар ёраш изтиробашро нафаҳмад,Беист ҷонашро ранҷонда, зулм кунад;Агар оҳу нола кашад, ҳаргиз гӯш надиҳад,Тир борон карда, аз маломат либос пӯшонад;Ва агар маҳбубаш ногаҳ дар мусибат монад,Барои халос кардани ӯ дар ҳамон лаҳза ҷон диҳад;Эй аҳли ишқ, гӯш диҳед, огоҳ бошед,Барои чунин ишқ шеъру достон навиштан мумкин аст.Зеро агар инро ишқ гӯянд, муносиб аст,Он зоти фидокор сазовори номи ошиқ аст.Ҳар кӣ ба кӯчаи ишқ қадам ниҳодааст,Акнун ҳаёти ғамгин барояш муборак бод.Эй он ки «ошиқам» гуфта, ба заррае дард тоб наовардӣ,Эй касе, ки маҳбубатро дар мусибат тарк кардӣ!Ишқ кори кӯдаконе монанди ту нест,Ки аз зиндоне бо номи нафс баромада натавонистанд!Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.