Ҳикмат
Дашти иштибоҳро саргашта гашта,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Дашти иштибоҳро саргашта гашта,Ҷавоне ба як аҳли ҳикмат дучор омад.Дар дилаш эҳтироми самимӣ ҳис карда,Гуфт: «Одамизодро муҳит мағлуб мекунад.Аммо оё имконе ҳаст, киДар олам бар мавҷи муҳит ғолиб оем, ҳайҳот?!Ё муҳит ҳамеша озори ҷон аст,Наход ки инсонро наҷот набошад?!»«Одами аз қатъият дур, ки эътиқодаш суст аст,Барои муҳит, албатта, тӯъма мегардад.Ҳар кӣ бо имон чолок миён бандад,Қатъияташ, албатта, давои дард мегардад.Яъне солҳо мегузаранд, моҳҳо ҳам мегузаранд,Дар гарду ғубори маломат намемонад.Дарёҳо ҳам мегузаранд, ҷӯйҳо ҳам мегузаранд,Дар ранги муҳити олачалпоқ намемонад.Яъне оташи имтиҳон дер боз сӯхта,Занги нифоқ аз дил дур мешавад.Оқибат, домани он зотро гирифта,Ранги муҳит ба ӯ мувофиқ мегардад.Аммо кӣ тоқати мубориза дорад,Ҳар кас ба муҳосира тоб оварда наметавонад.Миллионҳо ба муҳит сар хам мекунанд, танҳоЯк кас ба тӯфон тоб оварда метавонад!»Боз савол дод он одами навқирон,Аз вазнинии ҷавоб андешаи гарон фаро гирифта:«Кадом инсон, ҳарчанд ин қадар азоб бошад ҳам,Сазовори ғалаба кардан мегардад?..»«Гӯш кардан чӣ хуб аст, андешидан зебо,Ба сухани ҳақ заррае эътироз накардан!Ин муаммо аз азал ҳал шудааст:Дар ҳаёт ғолиб аст, ҳар кӣ устод гирад!»Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.