Ишқ
Акнун бидон, эй маҳбуб, дар оташат намесӯзам,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Акнун бидон, эй маҳбуб, дар оташат намесӯзам,Агар гӯянд дар оташ бисӯз, сар мепечам, рози намешавам.Агар ҳар рӯз ёд кунӣ ҳам, мактуб наменависам,Аммо аз ёду хобат ҳаргиз намеравам.Ҳар қадар дур гурезӣ, чун сояат аз пай меравам,Чун ҳикояе, ки худ навишта, ҳар рӯз мехонӣ.Хоҳӣ, ёд карда маломат кун, хоҳӣ, дуои саломатӣ кун,Гӯё «назди ман биё» мегӯӣ, аломатҳои гуногун кун.Хоҳӣ, «шояд биёяд» гуфта, дари худро набандӣ,Намеоям, андеша макун, дар ҳузурат намеёбӣ!«Биё» гуфта иззат кун, давида хизмат кун,Меҳмонат намешавам, ҳар чӣ азимат кун.То барои ман роҳҳо паймуда маро наҷӯӣ,То дидорамро орзу карда, гирён нанолӣ!Ҳатто сояамро ба ту раво намебинам,«Мурда аст ё зинда» гуфта, ҳолатро намепурсам!Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.