Имон
Ҳангоме ки Худованд оламро офарид,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Ҳангоме ки Худованд оламро офарид,Қалби инсонро меҳвар сохт.Яъне замин густурда шуд, осмон баланд гашт,Ин самар танҳо барои дил ба бор омад.Осмон ҳафт қабат аст, замин ҳафт табақа,Болои само ҷаннат ҷилвагар.Аз қаҳри Худо шафқат металабадМагар ҷаҳаннам, ки дар зери замин месӯзад.Ҳар қадар ки инсон ҳаст, шояд аз он бештарҶинҳо бар рӯи замин умргузаронанд.Дар ҳар табақаи осмон издиҳом карда,Малоика як лаҳза аз тоат бознаистанд.Дар миёни Арш Байтул-маъмур ҳаст,Хайли малоика ба тавоф мешитобанд.Курсӣ, Лавҳу Қалам аз он болотар,Муҳташам, сазовори ҳукми Худо.Агар замину осмон як ангуштарин бошад,Онро ба саҳрое бипарто тамом –Оё ба чашм намоён мешавад, хуб андеша кун,Арш чунин бузург аст, бешаку бегумон.Тамоми коинот, ҷаннату дӯзах,Хоҳ Курсӣ, хоҳ Арш, хоҳ Лавҳу Қалам –Ҳамаро ҷамъ кун, эй дилшод,Заррае ҳам аз хаёл берун макун!Фариштагони беададро дар ёд дор,Олами ҷинро ёд кун – чӣ қадар васеъ аст.Ин дам одамонро ба ақл биёр,Касе шод асту ҳоли касоне танг аст.Мурсалону анбиё – беш аз сад ҳазор,Султону шоҳоне, ки оламро ба ларза оварданд-чӣ?!Онҳое, ки дар шавқи Ҳақ сӯхта, сидқ бунёд карданд,Авлиёву оҳҳое, ки онҳо кашиданд-чӣ?Бингар, чӣ салтанати бузурги изз аст,Ин мулки илоҳӣ чӣ қадар мукаммал аст!Ҳар қадар хаёл кунӣ, ҳаргиз хоҳӣ буд –Агар завқ ҳис накунӣ, мурдаю бечон!Чунин санъати беканор, ин илму ҳикматАз сифоти Илоҳ ҷӯшида баромадааст.Бишнав, эй қалби бедор, эй соҳиби ҳиммат,Мурод ва мақсуд аз ҳамаи инҳо ин аст –Яъне дил – қалби олам аст,Дил рӯҳи санъати Ҳақ аст.Аммо сирри дилро бояд фаҳмид,Аз одамони бедил дур бош, эй ғофил.Агар Ҳақро бишносад, аз имон пур шавад,Доим аз шавқи муҳаббат печутоб хӯрад –Ё «Ё Ҳақ» гуфта гиря кунад, ё «Ё Ҳақ» гуфта бимирад,Номи ҳамон қалб дил аст, тамом!Ҳамон дил маркази олам аст,Тамоми самовот ба он парвона аст.Нафаси он танҳо бо Ҳақ аст,Тамоми дунё барояш бегона аст.Ҳамон дил медонад, ки барои Зоти ҲақҲамаи махлуқот чун зарра асиранд.Дар пеши Зоти Ҳақ ҳазоронАршу коинотҳо ночизу ҳақиранд.Акнун агар чунин дил ногаҳ фиреб хӯрад,Яъне диле напухта, хом, насӯхта –Аз сирри олам огоҳ шуда натавониста,Худро пурра ба инсоне супорад.Яъне саросар дар оташ сӯзаду гудозад,Дар шавқи ёраш оҳу азоб кашад.Ҳақ барои он ки онро сӯи Худ равона кунад,Аз дасти ҳамон ёр изтироб медиҳад.Яъне Ёри Аслиашро фаромӯш карда,Агар ба ҳусни зебоён мубтало шавад,Баҳрҳои фитна мавҷ зада, ҷӯш зада,Аз маъшуқон балои бемисл ояд.Дил ба ин офат тоб оварда натавониста,Чун паррандаи захмӣ ба ҳар тараф парад.Оқибат, барои паридан бардошт наёфта,Ба саҳни ҳикмати Илоҳӣ фурояд.Сар фуруд оварда, дер боз девонавор гирия карда,Ба ҳузури Ҳақ худро кашола карда ояд.Барои он ки дар ғафлат буд, шармсор,Хун-хун нолида, ба Ҳақ тавбаҳо кунад.Эй дил! Эй хилқати ғамгин, эй маҳзун,Чаро ғафлататро ҳеҷ дарк намекунӣ?!Агар ёд кунӣ, танҳо Худоро ёд кун,Аз ҷилва ва зулмати дунё бигзар!Чаро ба бевафоён таслим шуда,Чаро аз золимон ҷафо мекашӣ?!Ҳеҷ гоҳ рӯ ба беҳаёён макун,Охир, аз Худо ҳаё намекунӣ?!Эй дил! Ба роҳ хиёнат макун,Ба аҳли дунё маҳлиё машав.Агар иноятеро хоҳӣ, ки ақл бовар накунад,Ҳаргиз ба ғайри Худо дил мабанд!Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.