Имон
Чун Халлоқи олам Одамро офарид,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Чун Халлоқи олам Одамро офарид,Фариштагон бениҳоят ҳайрон гаштанд.«Он чиро шумо намедонед, Ман комилан медонам», –Гуфт Ҳақ: «Аз амрам парешон нашавед!»Чун Худо гуфт, ки ба Одам саҷда кунед,Ҳама малоика ба саҷда афтоданд.Лек Иблис даъвои бузургӣ карда,Одамро лоиқи саҷда надид.Ба гарданаш ҳалқаи лаънат овехта шуд,Аз иноёти Ҳақ ронда шуд бадар.Ҳар кӣ бо кибр алоқа дорад,Магар аҳволаш аз ин ҳам бадтар мешавад?!Он гоҳ Ҳақ гуфт: «Эй аҳли малак,Гуфтам, ки он чиро шумо намедонед, медонам».Фариштагон гуфтанд: «Моро афв кун, эй Ҳақ!»Зеро кибри Иблис пинҳон буд.Сирре ки ҳазор сол дар нафс пинҳон буд,Ба сабаби офариниши Одам ошкор шуд.Бад-ин боис, бифаҳм, эй бандаи ҳақир,Чун тумонҳо пароканда шаванд, сирҳо сар бардоранд.Ту ҳам доим қалбатро пок кун, эй кас,Шубҳаю гумонро ба канор партоб.Рӯзе ки ҳақиқат садо диҳад,Сирри қалбат сап-сафед барояд.То даме ки ғуломи иштибоҳ зиндагӣ кунӣ,То даме ки эътиқод дар дилат мустаҳкам нест,Чун зулмати куфр кокул паҳн кунад,Гавҳаратро ҳам аз даст хоҳӣ дод.То даме ки эътиқодат комил нест,То даме ки дар дарунат андаке чирк ҳаст,Чун дарахтони туҳмат ҳосил банданд,Аз он хӯрда, асири ғафлат мегардӣ.То даме ки дар дарунат тухми шубҳа хобидааст,Ногаҳ оби бӯҳтон ба он мерасад –Шайтонат парчами ғалабаро бардошта,Шубҳаат дарахт гашта қад мекашад.Чашмонат кӯр гарданд, гӯшҳоят кар,Дарунатро ҳавои пурдуд пур кунад.Ба ҷони эътиқодат хатар андохта,Шубҳа туро аз ҳақ ҷудо созад.Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.