Ҳикмат
Барои он ки олам дар роҳи худ равад,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Барои он ки олам дар роҳи худ равад,Ҳар зарра бояд дар ҷои худ истад.Барои он ки бахти одам ҳам комил бошад,Гӯш бояд бишнавад, чашм бояд бинад.Яъне агар гӯш бинаду чашм шунидан хоҳад,Агар даст «поям» гуфта исён кунад,Агар пойҳо сар шуда, бар сарат оянд,Агар сарҳо пой шаванд, ин хории азим аст!..Чунин қабоҳат аст, ки ақл вайрон гашта,Ба ҳукми илоҳӣ тағйир расидааст!Бад-ин боис аз қадим нақле мондааст:«Ҳадди худро бидон, дар ҳадди худ бош!»Агар ақл кори худро ба ҷо наоварад,Яъне агар вуҷуд ба ақл итоат накунад,Корҳои тан сахт вайрон мегарданд,Акнун ҳудуди муносиб занҷир хоҳад буд.Агар эл ба подшоҳаш итоат накунад,Агар подшоҳ аз ғуломон оҷиз монад,Анҷоми ҳам эл ва ҳам шоҳ ҳамин аст, бидон,Ҳеҷ кас наҷот дода натавонад, эй аҳли огоҳ!Агар зан чун саг аккос занад,Агар эҳтироми шавҳар поймол гардад,Пас, матлаби шайтон ҳосил гашт,Пас, ҷоми Иблис аз май пур гашт.Ҳукмрони хона бешак шавҳар аст,Соҳиби хона ақли хона аст.Чун зан ба шоҳи худ шак оварад,Пас, ба кори ақл халал мерасад.Бигзор ҳар кас дар ҷои худ, дар мақоми худ бимонад,Пойгоҳиён дар пойгоҳ, бузургон дар болои хона.Агар аз олам низоми илоҳӣ гум шавад,Ҳар чиз ба поён расад, ба гӯр афтад.Бигзор мардум корҳои ноҷоиз накунанд,Наслҳо пок бошанд, нашъунамо ёбанд.Барои он ки боғи боғбон саломат монад,Шохҳои саркашро буттабурӣ кунад, бибурад.Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.