Ҳикмат
Ҷавоне ҳангоми ба воя расидан, алҳол,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Ҷавоне ҳангоми ба воя расидан, алҳол,Дар бораи зӯру қудрат хаёл меронд.Чун ба пире дучор шуд, савол пурсид –«Чӣ кунам, ки пурзӯр шавам?» – гуфта.Он пири комил табассум кард:«Бо зӯр ҳар мақсад ҳосил намешавад.Лек агар хоҳӣ ба қуввати олӣ расӣ,Чун кӯҳпора собит будан хуб аст.Заифро ҳеҷ гоҳ ҳақир мадон,Бидон, ки чашмаи қувват – сир аст.Агар се сирро як ба як аз худ кунӣ,Мағлубият бар ту соя андохта натавонад.Сирри аввал инки, ҳамеша, эй ҷон,Чунин коре дошта бош – ба Худо аён,Дигарон онро ҳеҷ гоҳ надонанд,Он сир сармояи ҳамаи мададҳост.Дигараш инки, ғайр аз худу маҳрамКасони дигар бо онҳо нагашта ҳамдам –Сирҳо дошта бош, то ки ғаму аламСангҳояшро бар сарат наборад шояд!Дигараш инки, агар касе ногоҳСирашро сар-ба-сар ба ту бовар кунад,Агар бимирӣ ҳам, ба касе фош макун,Ин адаб ғояи ҳаётат бошад.Сирҳо туро чун қалъа ҳифз мекунанд,Он гоҳ дардҳо туро мағлуб карда натавонанд.Ин дастурҳо туро ба роҳи рост мебаранд,Бар сарат нури ҳидоят бидурахшад!»Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.