Ҳикмат
Шеър кори ду кас аст, албатта,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Шеър кори ду кас аст, албатта,Кори муштараки шоиру шеърхон.Агар шоир соҳиби санъат бошад,Касе ки мефаҳмад, чун шоир амиқ аст.Шеър навиштан – дард кашидан, оҳу воҳ кардан,Номи он ки шеърро фаҳмид, ҳамдард аст.Агар дардманд будан як мақом бошад,Мақоми дардкаш даҳ карат баланд.Табъи он ки шеърро фаҳмид, солим аст,Зеҳни он ки шеърро ҳис кард, мустақим.Касе моҳир аст, касе олим аст,Агар шеърро надонад, ӯро чӣ ном диҳанд?!Агар дар ашъор ҳикмат баланд садо надиҳад,Магар Ҳақ дар бораи оятҳояш «шеър нест» мегуфт?!Зеро агар дар як сифат монанд намебуданд,Фарқ гузоштан чӣ ҳоҷат дошт?!Шеъри зебо кадом асту кадом васвоса –Ақли комилу дили пок фарқ мекунад, албатта.Ҳар кӣ фаҳму кашфи хоси авлиё дорад,Асрори шеърро шарҳ медиҳад, албатта.Агар шеър сухани ростро кашф кунад,Шоиру шеърхонро сӯи нур барад.Ва агар шеър васфкунандаи дурӯғ бошад,Шоиру шеърхонро ба чоҳ андозад.Эй онон, ки шеър навиштед, шеърро дӯст доштед,Аз кизб нафрат кунед, сухани ростро дӯст доред.Эй онон, ки дар оташи ишқ бағратон сӯхт,То дар Маҳшар хандон чашм кушоем.Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.