Зиндагӣ
Бо ҳар кӣ дӯст гаштем, аз ӯ даст накашидем,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Бо ҳар кӣ дӯст гаштем, аз ӯ даст накашидем,Садоқату вафоро доимо нигоҳ доштем.Аз ботлоқи хиёнат ҳаргиз нагузаштем,Аз сидқи дил дӯст дошта, эҳтиром гузоштем.Худро зери пойҳо андохта, гуфтем:«Пахш карда бигзар» – ва гаштем пояндоз.Дилро ба дасти ишқ супурда рафтем,Дар ҳиҷрон сӯхтанро ёфтем ихтисос.Ҳар хатою исёне, ки буд, бахшидем,Бар ҳар чашми гирён чун нур боридем.Аммо онҳое, ки «дӯстам» мегуфтанд,Гулхан афрӯхтанду мо дар он сӯхтем.Мо нарафтем. Чун Исмоил аҳд гирифтем,Шояд дигарон он суханро фаромӯш карданд.Ин ҳам чӣ зебо, чӣ бахти устувор аст –Дубора по нанҳодан бар изи паси сар.Эй ниҳолони нав, дарахтони ҷавон,Ҳанӯз аз ғунчаатон мева нарасида.Эй хаёлатон аз фикрҳои рангоранг карахт,Ҳанӯз матонатро накарда шева.Дарси вафоро омӯхта гиред,Дар роҳи ҳаёт ба он эҳтиёҷ хоҳад шуд.Зеро ҳар кӣ қарзи вафоро адо накунад,Аз фарёду нола хоҳад пардохт боҷ.Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.