Ишқ
Дар боби муҳаббат беихтиёр шудам —
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Дар боби муҳаббат беихтиёр шудам —Ишқи дилро пинҳон дошта наметавонистам.Ҳамеша аз шароби ишқ маст будам,Аз занҷири ҷунун раҳо гашта наметавонистам.Ҳеҷ кас сухани маро нафаҳмид, ҳеҷ кас,На аҳли ҳикмату на аҳли ирфон.Дар ин боб кори зуҳҳод кӯрист, бас,На зуҳҳод, на саҷҷод, балки аҳли инсон.Ақламро паронду ҳушамро рабуд —Бедодии ишқу зулми маъшуқ.Аҳли дониш бошад, поямро заданд,Аҳли туҳмат тухми бӯҳтон пошиданд.Қалби ҷуҳҳол моил ба фасод аст,Хоинон ишқ чист — ҳаргиз надонанд.«Ишқ!» гӯён орифон ба касод афтанд,Каззоб будани онон доим фош аст.Қалб монд дар зери пойҳо хору зор,Рӯҳ мисли мурғи дар оташ сӯзон оҳ кашид.Ба вайрона баргашта ақлу ҳуш ҳамкор,Шод гашт чун хоби раҳмонӣ хайрхоҳ.Чӣ тавре ки дар ошиқӣ ихтиёр нест,Дар аланга сӯхтам девонавор, маҷнун.Гӯё дар кафам ахгар дошта бошам,Аз чашмонам рехтам бас дурри макнун.Дар дасти қадар асирам, ҳурам,Аз ҳоли худ хурсанд — бандаам, бахтиёр.«Чӣ гунаӣ?» — гуфта ҳолам мапурсед,Осиро намефаҳмад аҳли тақводор.Дар осмони зуҳд бизанед қанот,Аз дарёи ҳикмат сер нӯшед об.Мо бошем дар оғӯши бехудӣ, ҳайҳот,Ҳаст будан ба дил меандозад тарс.Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.