Имон
Агар Ҳақро зикр кунӣ, тиловат кунӣ,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Агар Ҳақро зикр кунӣ, тиловат кунӣ,Лаҳзаҳои аҷиб туро иҳота кунанд, ба оғӯш гиранд.Ба қалбат унсу ҳаловат борад,Рӯҳат дар осмонҳо бахтиёр парвоз кунад.На ҷин ва на шайтон наздик шуда метавонад,Барои бадӣ кардан ҷуръаташ намерасад.То ҳамроҳи ту намозу Қуръон аст,Иблисро барои омадан тоқат намебошад.Аммо як тоифаи одамонШогирди Иблис – аз Иблис гузаштаанд.Манзилу маскани онҳо қафаси гуноҳ аст,Дар дасташон торҳои ҳиларо гирифтаанд.Пеши ту мисли дӯст мулоим меояд,Монанди мор тоб хӯрда, печида механдад.Ихлосе, ки ҳамеша дар қалбат шукуфтааст,Ниҳолашро як-як барканда мепартояд.Худро ба ту чун ҳамдард нишон дода,Ба дарунат заҳрҳои шубҳа мерезад.Суханҳои ҷилодори гуногунро интихоб карда,Дилатро чок карда, баръакс медӯзад.Пеш аз ҳама ба ту мефаҳмонад, ки «бадбахтӣ»,«Бахтат сиёҳ» мегӯяд, «бечора» мегӯяд.Дар паҳлӯят гӯё ғаматро мехӯрад,Дар асл, бехабар сари туро мехӯрад.Ҳар дам аз ҳар нафасат огоҳ бош,Лаҳзаҳоро бе зикри Ҳақ магузарон.Агар аз ғамат комилан халосӣ хоҳӣ,Бе андешаҳои маразноки шайтонҳо зиндагӣ кун.Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.