Okumaya, yazmaya, düşünmeye ve hakikati bulmaya çalışan her gencin belirli ölçüde bir yeteneği vardır. Mesela…

Okumaya, yazmaya, düşünmeye ve hakikati bulmaya çalışan her gencin belirli ölçüde bir yeteneği vardır. Mesela okuyup özümseyebilir; görevleri iyi yerine getirir; delilleri iyi tahlil edip çözüm üretebilir; fikrini açık seçik ifade edebilir; faydalı yenilikler bulabilir ve benzeri. Ama bu yetenekler yeterince meyve vermez. İlkbaharda ağaçlar bembeyaz çiçek açar, bu çiçeklerin her biri meyveye dönüşür – gençlerin yeteneği çiçek gibidir, meyve vermelidir. Ağaçların çiçeklerinin meyve vermemesinin sebeplerinden biri ansızın kar yağıp soğuğun düşmesidir; bu etkenler çiçekleri döküp meyve verme imkânından mahrum eder. Gençlerin yeteneklerinin de neden meyve vermediği hakkında, daha doğrusu hangi sebeplerle onları ayazın vurduğu hakkında konuşacağız. Her yetenek terbiyeye muhtaçtır. Terbiyesiz başarılar imkânsızdır. Terbiye veren kişiye mürebbi denir. Her gence bir mürebbi gerekir. Gençler sabırsızdır. Dikkatlerini ve ilgilerini toplamakta zorlanırlar. Çok şey görmüş, helal ve temiz bir mürebbi ilim almaya dair bir görev verirse, onu acele etmeden, sabırla yerine getirmek gerekir. Aksi hâlde vakit geçer, ilimle beslenmemiş insan kaybeder. Gençlerin çoğu tanınmaya düşkün olur. İnsanlar beni tanısa, saygı gösterse diye hayal ederler. Bu sebeple birçok yeni yetme horoz sosyal medya aracılığıyla şöhret kazanmaya çalışır. İzlenme sayısına bakarak tatmin olurlar. Bu, kemal yolundaki en büyük illettir. Çünkü kalbe giren şan şöhret zevki kalpteki ihlası ve temizliği giderir. Göze perde olup iner. Gaflet zincirine bağlar. Riyakârlığa ve ikiyüzlülüğe sürükler. Samimiyetten mahrum eder. Övüngenliğe tutsak eder. Söyleyecek söz bitince kendi hayatın hakkında utanmadan konuşmaya başlarsın: yalnız kaldım, sosyal medya orucu tuttum ve benzeri. İnsan kendi sırrını söyleyip durursa bomboş kalır ve kendini güçsüz, zayıf hisseder. Gençler tanınmış insanlarla tanışmaya, onlara yakın olmaya da çalışırlar. Bu da bir hastalıktır. Tanıdıklarının itibarıyla kendini çok önemli ve akıllı gösterme hevesi ve en büyük rezillik budur. İnsanın hayatta bir hocası olur. O hocanın tavsiyesiyle başka hocalara gidilir. Herkesi hoca diye eteğinden tutmak imkânsızdır. Hoca dediğimiz de aşırıya kaçmayan, fazla derine dalmayan, sığlıkta da oturmayan, bilakis ortayı, ölçüyü tutan bir zat olsun. Böylece sabırlı, azimli, şan şöhrete tutsak olmamış, mütevazı ve alçakgönüllü gençlerin geleceğinden ümit vardır. En önemlisi, tanınmaya duyulan düşkünlüğün ateşini söndürebilirsek, yeter.

Akrom MALIK