Ҳар ҷавоне, ки ба хондан, навиштан, андеша кардан ва ёфтани ҳақиқат саъй мекунад, то андозае истеъдод дорад.…

Ҳар ҷавоне, ки ба хондан, навиштан, андеша кардан ва ёфтани ҳақиқат саъй мекунад, то андозае истеъдод дорад. Масалан, хонда, аз худ карда метавонад; супоришҳоро хуб иҷро мекунад; далелҳоро хуб таҳлил карда, роҳи ҳал дода метавонад; фикрашро возеҳу равшан баён карда метавонад; навовариҳои фоиданок ёфта метавонад ва ғайра. Вале ин истеъдодҳо ба қадри кофӣ мева намедиҳанд. Дар баҳор дарахтон пурра гул мекунанд, ҳар яке аз ин гулҳо ба мева табдил меёбад – истеъдоди ҷавонон монанди гул аст, онҳо бояд мева диҳанд; яке аз сабабҳои мева надодани гулҳои дарахтон – ногаҳон борида шудани барф ва фаромадани хунукист; ин омилҳо гулҳоро резонда, аз имкони мева додан маҳрум мекунанд. Мо низ дар бораи он гап мезанем, ки чаро истеъдодҳои ҷавонон мева намедиҳанд, аниқтараш бо кадом сабабҳо онҳоро хунук мезанад. Ҳар истеъдод ба тарбия муҳтоҷ аст. Комёбиҳо бе тарбия ғайриимконанд. Тарбиядиҳандаро мураббӣ мегӯянд. Ба ҳар ҷавон мураббӣ лозим аст. Ҷавонон бесабранд. Дар ҷамъ кардани диққату таваҷҷуҳи худ душворӣ мекашанд. Агар мураббии ҷаҳондидаи ҳалолу пок супорише оид ба илмомӯзӣ диҳад, бояд онро бе шитоб, бо сабр иҷро кард. Дар акси ҳол, вақт мегузарад ва инсоне, ки аз илм ғизо нагирифтааст, бохт медиҳад. Аксари ҷавонон ташнаи шинохта шудананд. Орзу мекунанд, ки «кошки мардум маро шиносанд, эҳтиром кунанд». Аз ин рӯ, бисёре аз хурӯсчаҳо мекӯшанд, ки тавассути шабакаи иҷтимоӣ шуҳрат ёбанд. Ба шумораи тамошоҳо нигариста, қаноатмандӣ ҳосил мекунанд. Ин бузургтарин иллат дар роҳи камолот аст. Зеро ҳаловати шону шуҳрат, ки ба дил даромадааст, холисӣ ва покии дилро мебарад. Ба чашм парда мешавад. Ба занҷири ғафлат мебандад. Ба риёкорӣ ва дурӯягӣ мебарад. Аз самимият маҳрум мекунад. Ба худситоӣ гирифтор месозад. Вақте ки барои гуфтан гап тамом мешавад, бешармона дар бораи ҳаёти худ гап заданро сар мекунӣ: танҳо мондам, рӯзаи шабакаи иҷтимоӣ гирифтам ва ғайра. Агар одам сирри худро пайваста гӯяд, тамоман холӣ мемонад ва худро беқувват, заиф ҳис мекунад. Ҷавонон кӯшиш мекунанд, ки бо одамони машҳур шинос шаванд, бо онҳо наздик бошанд. Ин ҳам беморист. Умеди бо обрӯи шиносонаш худро хеле муҳим ва оқил нишон додан ва бузургтарин шармандагӣ ҳамин аст. Одам дар ҳаёт як устод дорад. Бо тавсияи ҳамон устод назди устодони дигар мераванд. Ҳар касро устод гуфта, домани ӯро гирифтан ғайриимкон аст. Устод ҳам бигзор зоте бошад, ки аз ҳад нагузаштааст, ба амиқии аз ҳад зиёд нарафтааст, дар сатҳӣ нанишастааст, балки миёнаро – меъёрро нигоҳ доштааст. Ҳамин тавр, аз ояндаи ҷавонони босабр, ботаҳаммул, ба шону шуҳрат гирифтор нашуда, фурӯтану камгап умед ҳаст. Муҳимаш, агар оташи ташнагӣ ба шинохта шуданро хомӯш карда тавонем, бас аст.

Акром МАЛИК